ديوان قاآني

جهان و هرچه در او صيدهاي بسته اوست
نزيبد الحق چونين خداي را زيبال

قهرمان ملک و ملت حاجي آقاسي که هست
جان پاکش غوطه زن در بحر فيض لايزال

مدح قدر اوست مدح چرخ گردان از علو
وصف جود اوست وصف ابر نيسان در نوال

ني خطا گفتم براست از اتحاد جان و دل
اتحاد اينست کان هرگز نگنجد در مثال

نظم بساتين را نگر آسايش دين را نگر
حسن قوانين را نگر در حکمراني منتظم

در تقويت راي دو سالار معظم
امروز همه روي زمينست منظم

در غم مگذاريد کسي را که بيانش
صدره طرب انگيزترست از مي درغم

مهري چو مرا در کف عفريت ممانيد
اي مرتبه آصفتان از قبل جم

يزدان به نبي گفته که در عسر بود يسر
وين نکته بر نفس سليمست مسلم

روزي نه که از طنطنه کوس بشارت
آوازه فتحش نرود در همه عالم

امروز چو دف از تف خميازه توپش
در جوش و خروشند که طوبي لجهنم

هر قطره که سيل از کتف کوه براند
از چار کران در به دياري کندش ضم

از چار طرف توپ دژ آهنج ز خاکش
در چار محل چار که آورده فراهم

نالد ز سر سوز که يا بضعتي اغفر
مويد ز در عجز که يا مهجتي ارحم

وز خون دليران که زند موج به گردون
ميناي فلک پر شود از باده در غم

هرگاه که تيغ از پي پيکار بگيري
در چشم عدو جلوه کند مرگ مجسم

شير فلک و گاو زمين از زبر و زير
در ربقه فرمان تو چون کلب معلم

نه چنبر افلاک در انگشت گزينت
گردان ز حقارت چو يکي حلقه خاتم

چو شد ز اختران دوش اين سبز طارم
در آگين چو اورنگ فيروزه جم

مرا چه که از هند نارند شکر
مرا چه که در چين نبافند ملحم

چو رنگ من از چهر من گشت پيدا
نگارم درآمد ز در شاد و خرم

سيه نقطه افتاده در پيش زلفش
وزان نقطه دالش شده ذال معجم

مرا گفت در حيرتستم که گيتي
ترا از چه دارد عزيز و مکرم

نهاليست بارش همه بر و احسان
محيطيست جودش همه در و درهم

مراد تو و آرزوي شهنشه
دو حرفند در يکدگر گشته مدغم