ديوان قاآني

به چاه ويل بود سرنگون مخالف تو
بدان مثابه که در چاه اصفهان دجال

مر مرا هست چاکري که بود
در مديحش زبان ناطقه لال

خال در طاق ابرويش گويي
جا به محراب کعبه کرده بلال

که بود مر مرا ز پاکي اصل
پاس شرع رسول در همه حال

زان سپس گفت که مي ارچه به شرعست حرام
ليک در عيد پي گفتن شعرست حلال

خاصه در تهنيت شمع شبستان عفاف
مهد عليا که مر او را به جهان نيست همال

حور فردوس به بزمي که کنيزان ويند
فخرها مي کند ار استد در صف نعال

گوهر زندگي او که نهان از نظرست
باد پيوسته مصون در صدف عز و جلال

دونده از دره تنگ همچو باد صبا
رونده در شکم سنگ همچو آب زلال

کفست در دهنت يا يک آسمان پروين
سمست زير پيت يا يک آشيان پر و بال

به چشم سر نگرد هرچه در دلست اميد
هنوز گوش سرش ناشنيده بانگ سؤال

آن مه گشاده بود خداي از بهشت در
وين مه گشوده اند بهشتي وشان جمال

آن گفت مه چگونه ضعيف است يا قوي
وين گفت در کجا به جنوبست يا شمال

بالله خيال ابروي تو بود در دلم
ديدم به ماه نو که مجسم شود خيال

در پيش عفو عامش طاعت کم از گنه
با جود دست رادش لؤلؤ کم از سفال

چونين که بخت اوست در آفاق لاينام
يارب به باد ملکش همواره لايزال

گفتم که از مغايبه آيم سوي خطاب
تا چند در غياب شوم محمدت سگال

چندان بقاش باد که در عالم وجود
يابد بقاي او به بقاي حق اتصال

پهلو زنان حروف مخارج به يکدگر
من در ميانه هائم و حيران خموش و لال

ز بهر گنج مبر رنج در سراي سپنج
يکي نخست به دست آر داروي آجال

گر از فنا بگريزي در آهنين باره
ور از اجل به پناهي به آهنين سربال

پزشک را فکني در هزار بوک و مگر
بري به کارش سيصدهزار غنج و دلال

رضاي بار خدايست در اوامر او
که جز به وفق رضاي خدا نداد مثال

کمال قدرت حقست و نيست هيچ شکي
در اينکه صورت هستي ازو گرفت کمال

ز کلک کاتب شد راست در صحيفه الف
خميده از کف خطاط شد به دفتر دال