ديوان قاآني

يا چون شرف عقل به گفتار خردمند
يا چون اثر عشق در آهنگ شباهنگ

به پيش دانه خالش در آن ترازوي زلف
هزار خرمن دين را عيار يک جو سنگ

همش ز حلقه چشمان رکابدار شوم
که با مجره عنان در عنان نمايم تنگ

برنده رگ شريان فتنه درگه صلح
درنده دل شيران شرزه در صف جنگ

هماره تا نبود گوشه گير در پي نام
هميشه تا نبود باده خوار طالب ننگ

گر به خرچنگ ديده يي مه نو
در مه نو نظاره کن خرچنگ

حامي دين چنان که يارد ساخت
کعبه را در کليسياي فرنگ

کسوت جان نگيرد از دشمن
تا نگردد برهنه در صف جنگ

در زمين وغا ز خون يلان
رود نيل آوري به يک آهنگ

خسروا اي که زهره در بزمت
به نواي طرب زند آهنگ

جز زلف تو بر رخ نشنيديم که هرگز
در روم گشايد حبشي دست تطاول

گل بلبله باده به کف دارد از شوق
در جوش و خروش آمد زان بلبله بلبل

گفتم به فلک چون زنم اعلام فصاحت
در خاک چو قارون رودم گنج تمول

حزمت دو جهان را به يکي دانه دهد جاي
با آنکه در اجسام روا نيست تداخل

شخص تو ز انداد برد گوي فضيلت
عدل تو در اضداد نهد رسم تعادل

حزمت بسزا داد جهان داده و اينک
در فکر که چون وارهد از ننگ تعطل

در عهد تو اضداد به انداد شبيهند
از بسکه فکندي به ميان رسم تماثل

در نظم عناصر شود ار حزم تو ناصر
قاصر شود از دامنشان دست تبدل

حزم تو اگر مانع عزم تو نبودي
نه مه نبدت در رحم مام تمهل

پيوسته شود چو پوست با گوشت
از عدل تو در بدن مفاصل

در پيش ابر اگر ز سخايت رود سخن
پيشانيش عرق کند از فرط انفعال

رسوا شود حسود تو در هرکجا که هست
چون دزد شب که ناگه درگيردش سعال

روز وغا که از دم شمشير سرفشان
در گام اکدشان متوقد شود نعال

بنوش باده و نوشان به ياد رحمت حق
که فضل بار خدا شاملست در همه حال

دليل صدق تناسخ بس اينکه در صف رزم
پلنگ پيش تو روبه شود هژبر شکال