ديوان قاآني

روز هيجا که در بسيط زمين
افتد از بانگ کوس شور نشور

هست موسي صفت به طور ملال
در سرش خواهش تجلي نور

نخست ياري يزدان دوم عنايت شاه
سيم کفايت حکام در نظام امور

عتاب او ملک الموت را همي ماند
که جز خداي ازو هر که در جهان مقهور

سنان نيزه خونخوار شه درون غبار
چو ذوذؤابه درخشنده در شب ديجور

ز بس که کار جهان راست کرده تيغ کجش
نمانده نقش کجي جز در ابروي منظور

نه آفتاب جهانتاب وصيت همت او
چو آفتاب جهانتاب در جهان مشهور

بدان مثابه که در روز عيد پير و جوان
کنند تهنيت يکدگر ز فرط سرور

وز آتش شوقي که بود در ني کلکم
نبود عجب ار نامه بسوزد گه تحرير

ابروي تو اي ترک مگر تيغ اميرست
کاورده جهان را همه در قبضه تسخير

در قبضه او خنجر خونخوارش شيريست
کش غير عدو روز وغا نبود نخجير

با هيبت او ني عجب ار نطفه دشمن
ناگشته جنين در رحم مام شود پير

زينگونه در امکان که بود عزمش جاري
بي خواهش او مي نکنند اشيا تأثير

در حوزه ملکش تني از زخمه ننالد
جز گاه طرب چنگ به آهنگ بم و زير

از بندگيش بس که خداوندي خيزد
در نزد همان خاک درش آمد اکسير

در گوش مخاطب جهد ز حرص
بي سعي زبان وصفش از ضمير

در مغز خرد يک جهان شعور
با حزم تو همسنگ يک شعير

به سيم چهره فروهشته زلف خم در خم
بدان صفت که کمند ملک به کاسه شير

فرود آن طبق سيم سرخ سوراخي
چو جرم کوکب مريخ در حضيض مدير

تويي که تعبيه گشتست در محاسن تو
قضاي حاجت يک شهر از قليل و کثير

ورا ز هيبت من سست گشت بند ازار
چو مرغ در قفس افتاده برکشيد صفير

چو مبل سرمه که در سرمه دان کنند فرو
کرا شهادتي ار هست گو کند تقرير

حجاب شرع محمد مدر که نپسندد
مرين معامله در حشر کردگار قدير

عجب مدار که گوهرفشان شوم امروز
که صد هزارم درياست در درون ضمير

بزرگ آينه يي هست در برابر حق
که هر چه هست سراپا دروست عکس پذير