ديوان قاآني

آنان همه سرمست و مرا فرصت دردست
آنان همه در خواب و مرا طالع بيدار

در ساق يکي نرم فرو بردم انگشت
وز پاي يکي گرم برون کردم شلوار

بر دمل آن گاه فرو بردم نشتر
در ثقبه اين گاه فرو کردم مسمار

در چشم فرودين همه را ميل کشيدم
نه خواجه به جا باز نهادم نه پرستار

از جيب قلمدان به در آوردم چابک
مانند دبيري که بود کاتب اسرار

ويدون همه را در عوض جامه و جيره
طومار غزل مي دهم و کاغذ اشعار

در بهر ملکي ز ايران ملک داري برگزيد
تا به فر او نظام ملک ماند برقرار

شاهش از هر ملک ران در ملک راني برگزيد
زان بهر روزش فرستد خلعتي گوهر نگار

خلعتي ناکرده در بر کاردش پيکي دگر
خلعتي گيتي فروز از خسرو گيتي مدار

راست پنداري زري تا فارس در هر منزلي
حاملان خلعت استاده قطار اندر قطار

خلعتي رخشنده چون گردون ز نور آفتاب
خلعتي آکنده چون دريا ز در شاهوار

حصني که در بيوت بروج رفيع او
سيارگان چرخ برين رابود مدار

در تيغش ار طبيعت ارديبهشت نيست
گردد چرا ز مقدم او دشت لاله زار

آري سفينه بشکندش تخته لخت لخت
در بحر اگر به صخره صما کند گذار

تابد چو تابه، پيکر ماهي درون آب
برقي ز خنجرت کند ار جلوه در بحار

دريا در آستين تو يا دست درفشان
ثهلان به زير زين تو يا خنگ راهوار

سيمرغ در بشصت تو يا تير دال پر
البرز بر به دست تو با گرز گاوسار

در شاهراه پره جيشت به روز رزم
خون جگر خورد ظفر از درد انتظار

در عين نوجواني گشتم ز غصه پير
با وصف کامراني گشتم ز مويه خوار

هان اي ملک منم که بهم چشمي سپهر
دادي چو آفتاب مرا جاي در کنار

هان تا چه شد که شکر شکر عواطفت
شد در مذاق راحت من زهر ناگوار

وز بحر فکر بکر سخن سنج فارياب
تضمين کنم دو در يمين هر دو شاهوار

جز شام زلف در رخ چون نوبهار تو
نشنيده کس دراز شود شب به نوبهار

وان جمله دهان در عوض گوش گشاده
کز راه دهانشان ره دل گيرد گفتار

طاووس خرامان همه حيران شده در وي
وان طره چون مار فروهشته به رخسار