ديوان قاآني

نشگفت اگر نهنگ نهم نام او از آنک
بودست در محيط کف خسروش قرار

گر در بهشت نقشي از آن بر زمين کشند
سر تا قدم بهشت بسوزد جحيم وار

اين نيز بنده ييست خداترس و شاه دوست
در يزد و فارس کرده هنرهاي بي شمار

نه گنبدي که گنبد گردون به عمر خويش
آبي نديده بود در آن خاک شوره زار

پيري به يزد ديد شبي خضر را به خواب
در دست دست خواجه راد بزرگوار

يارب بهار دولت شه باد بي خزان
تا در جهان بود سپس هر خزان بهار

چو چتر زرين افراشت مهر در کهسار
چو بخت شاه شد از خواب چشم من بيدار

ز عکس چشم مي آلود آن نگار دميد
هزار نرگس مخمور از در و ديوار

به چين طره او خال عنبرين گفتي
گرفته زاغي مور سياه در منقار

خليفه ملک العرش بر سر اورنگ
عنان کش ملک الموت در صف پيکار

عدو به قصد تو گر تير در کمان راند
همي دود سر پيکان به جانب سوفار

گفتم آري ميرقاآني منم کز مدح شاه
کلک من دارد شرف بر سلک در شاهوار

معني تسليم داني چيست ترک آرزو
بلکه ترک دل که در وي آرزو گيرد قرار

دوشم آمد از سخاي او حديثي بر زبان
از زبانم هر زمان مي ريخت در شاهوار

نوک کلک او به چشم آرزو شيرين ترست
از سر پستان مادر در دهان شيرخوار

جاه او گويند دارد هر چه خواهد در جهان
من مکرر آزمودستم ندارد انحصار

طبع او درياي مواجست و موج او کرم
موج دريا راکه تاند کرد در گيتي شمار

فتنه در شيراز چون مرد مجاور شد مقيم
ايمني از فارس چون شخص مسافر بست بار

روز اول از در تدبير ياسايي نوشت
طرفه ياسايي کزو هر کس گرفتند اعتبار

عجز من چون ديد حاجي خواست کز اعجاز خويش
در وجود من نمايد قدرت خويش آشکار

نه فريدون خان نادانم که از نابخردي
خويش را در کار و بار فارس دانم پيشکار

ابر غواصي نداند از کجا آرد گهر
باد رقاصي نداند از چه رقصد در بهار

چاه يوسف تعبيت کردست در ذقن
ماه گردون عاريت بستست گفتي بر عذار

مرزها از ابر آذاري پر از در عدن
مغزها از باد فروردين پر از مشک تتار

باده خواران دگر را قسمتي هم لازمست
ني نصيب تست تنها هر چه مي در روزگار