ديوان قاآني

بر رفعت قدرم نزند طعنه خردمند
در خوبي يوسف نکند شبهه خريدار

عارف معني پرست ار صورتي بيند چو تو
هم در آن ساعت کند صورت پرستي اختيار

عارفت از نقشت عيان بيند به مرآت وجود
در ظهور هستي غيبش نمايد انتظار

کي بوده کاستاده بينم مر ترا پيش پدر
همچو خرم گلبني در پيش سرو جويبار

ني ني خطا چه رانم همراه خويش برد
هرچ آفريده در دو جهان آفريدگار

سدي سديد در دره يي بسته کاندرو
وهم از حد برون شدنش نيست اقتدار

يا حاجي از ورود حرم درگه طواف
يا ناجي از خلود ارم در صف شمار

هرک از اسامه جست تخلف رسول گفت
نفرين بدو در است ز خلاق نور و نار

امروز در عوالم هستي ز نيک و بد
رازي نهفته نيست بر آن خضر نامدار

خصم تو همچو خاک نخواهد شدن بلند
الا دمي که در سم اسبت شود غبار

در زير ران من فرسي کافريده بود
اوهام را ز پويه او آفريدگار

در زير مه فراشته از سيم ساده سرو
بر برگ گل گذاشته از مشک سوده تار

از جزع بست دجله سيماب بر سمن
وز اشک ريخت سوده الماس در کنار

هر چيز در زمانه به هستيت مفتخر
جز ذات وي که هستي از آن دارد افتخار

يک نااميد در همه گيتي نديده چرخ
کاو را نکرده فضل عميمش اميدوار

در پيش خصم تيغ تو سديست آهنين
برگرد ملک حزم تو حصنيست استوار

اي بر زمين طاعت تو چرخ را سجود
وي در نگين خاتم تو ملک را مدار

چون نام همت تو برم از زبان من
در خوشه خوشه ريزد و دينار باربار

جز مور جوهرش که به کين اژدها کش است
ناديده در زمانه کسي مور مارخوار

از چهر نيکخواه تو بادا شکفته گل
در چشم بد سگال تو بادا خليده خار

اين قبا گويي سپهر چارمين بودست از آنک
بوده در وي آفتاب عالم آرا را قرار

گر به قدر آنکه آب آورد يابد آبرو
آبرو جايي نماند بلکه در رخسار يار

دست زن بر دامن آل پيمبر تا تو را
در کنار رحمت خود پرورد پروردگار

در طواف کعبه دل کوش اگر جويي نجات
کز طواف کعبه گل بر نيايد هيچ کار

اي ميان خلق عالم در سرافرازي علم
چون ميان سبزه زاران قد سرو جويبار