ديوان قاآني

از باد نعل خنگ ملک فتح را مسير
در زير ابر رايت شه چرخ را مدار

در پشت صد کتيبت با تيغ زرفشان
از پيش صد جنيبت با زين زرنگار

صد جعبه تير بسته به مژگان فتنه جوي
صد قبضه تيغ هشته در ابروي فتنه بار

دلهاي زندگان همه در خط و زلفشان
چون جسم مردگان شده مقهور مور و مار

تار کتان به جاي ميان بسته بر کمر
تل سمن به جاي سرين هشته در ازار

اي خلق فارس فارس دولت ز ره رسيد
در راه او ز شوق نماييد جان نثار

مي ده مرا چنانک هر دم ز بيخودي
آويزمت به جهد در زلف مشکبار

اي در مذاق من دشنام تلخ تو
چون صبر سودمند چون پند سازگار

گويند از جهان هر تن که بست رخت
در بند مار و مور گردد تنش دوچار

رو ترک کن ادب ديوانگي طلب
از روي اختيار در عين اقتدار

جان بي ولاي او در پيکرست ننگ
سر بي رضاي او بر گردنست بار

بنگر به روز جنگ گرزش درون چنگ
کوه ار نديده يي در بحر بي کنار

مانا که در چنار قهرت نهفته اند
کز اصل خويشتن آتش دهد چنار

سرويست رمح تو در جويبار رزم
مرگ گوانش بر ترگ يلانش يار

تا داده صدف داده همي پرورش در
تو پروري اي ماه به مرجان درشهوار

دلهاي بينباشته در چاه نبينند
بينند همي بر زنخت چاه نگونسار

در هاله خط لاله تو تا شده پنهان
بر لاله من ژاله اشکست پديدار

در چهره تو خال تو اي غارت کشمير
بر قامت تو زلف تو اي آفت فرخار

چون زنگيکي ساخته در خلد نشيمن
چون هندوکي آمده از سرو نگونسار

دوشينه که در محفل اغيار نشستي
با ثابت و سيار مرا بود سر و کار

اي صدر قدر قدر که از فرط جلالت
در حضرت جاه تو فلک را نبود بار

تفي ز شرار سخطت برق به بهمن
رشحي ز سحاب کرمت ابر در آذار

در ملک شهنشاه تويي آمر و ناهي
بر جيش وليعهد تويي سرور و سالار

من مانده بدي با نفس مشوش
من گشته بدي در قفس برد گرفتار

آخر نه مگر مهر چو تابنده در آفاق
آخر نه مگر ابر چو بارنده بر اقطار