ديوان قاآني

تو فريدوني و در عرصه پيکار ز رمح
بر سر دوش تو ضحاک صفت بينم مار

تو فريدوني و شمشير تو ضحاک بود
بسکه بر حال عدو خنده کند در پيکار

تو فريدوني و در عهد تو ضحاک صفت
شاهدي پنجه به خون دل ما کرده نگار

دل قاآني از آن برده و بربسته به زلف
تاش در گوش کند مدح فريدون تکرار

از کن غرض تو بودي و پيش از خطاب حق
بودي نهفته در تتق نور کردگار

در ذات خود چو نور ترا کردگار ديد
با تو خطاب کرد ز الطاف بيشمار

يک جنبشست خامه و انگشت را ولي
فرقيست در ميانه نهان پاس آن بدار

آوخ که نقد معني پاکست در ضمير
چون بر زبان رسد شود آن نقد کم عيار

زانسان که خط دايره در سير همبرست
با مرکزي که دايره بر وي کند مدار

خواهد کس ار ز روي حقيقت کند بيان
در يک نفس مديح دو عالم به اختصار

مدح تو چون شعاع خور از مشرق لبم
ناجسته در بسيط زمين يابد انتشار

تا صبح بهر پيشکش عيد جمله را
در مجلس اتابک اعظم کنم نثار

افتتاح هر سخن در نزد مرد هوشيار
نيست نامي به ز نام نامي پروردگار

چون ز شه اندر گذشتي ختم مي گردد سخن
بر همايون نام يکتا در درج افتخار

آنکه کودک در رحم گر نام تيغش بشنود
نطفه بودن را شود از پاک يزدان خواستار

ابرکي بخشد به سايل نقد گنج شايگان
ابرکي بارد به جاي قطره در شاهوار

باد ديدستي که همچون رعد آيد در خروش
ابر ديدستي که همچون برق گردد شعله بار

آن کعبه ييست کش عرفاتست در کنف
اين کعبه ييست کش غرفاتست بر کنار

آن زمزمش به زمزمه در طعن سلسبيل
وين زمزمش ز زمزم و تسنيم يادگار

بر بام آن ز امن کبوتر کند وطن
در صحن اين ز بيم غضنفر کند فرار

واجب در آن طواف به سالي سه چار روز
لازم درين سجود به روزي هزار باد

مانا ز جوهر ملک الموت در ازل
يزدان دو تيغ ساخت جهانسوز و ذوالفقار

ور منکري که باد کشد ابر در کتف
شه را نظاره کن ز بر خنگ راهوار

در چشم اشکبار عدو عکس نيزه اش
ماند به سرو ناز که رويد ز جويبار

در پيش روي او چو عدو برکشد غريو
ماند همي به رعد که نالد به نوبهار