ديوان قاآني

هر نخل که در مغرس فضل تو نشانند
زمرد شودش شاخ و زبرجد بودش بر

در زمستان همه زان منتظر خورشيدند
که بسي دير طلوعست و بسي زودگذر

روزه امسال چو در موسم تابستان بود
خانه طاقت ما گشت ازو زير و زبر

شکرين لبشان بگداخته از بي آبي
گرچه رسمست که بگدازد در آب شکر

زاغنيا آنچه گرفتي به فقيران دادي
گويي از عدل خداوند در او بود اثر

آن سواران همه را جامه احرام به دوش
وين غلامان همه را چادر رهبان در بر

که بکوبيد هلا نوبت من در محراب
که بخوانيد هلا خطبه من بر منبر

مکنت خصم تو گردد سبب نکبت او
مور در مهلکت افتد چو برون آرد پر

قهرماني چو علي بايد در جيش رسول
تا به يک زخم به دو پاره نمايد عنتر

جلوه حسن عروسان ختن کم نشود
از دلالي که کند پيرزني در چادر

داورا راد اميرا ز خلوص تو مرا
جاي آنست که جان رقص کند در پيکر

راست پنداري به جاي رنگ سودست آينه
تا در آن صورت ببيند عکس خويش آيينه وار

در حجاب کنت کنزا بود حق پنهان هنوز
کاو خدا را بندگي کردي به قلب خاکسار

پيش از آن کز صلب حکمت قدرت آبستن شود
در مشيمه مام دادي قوت طفل شيرخوار

خلق از معراج او آگاه و او خود بيخبر
زانکه بيخود رفت در خلوتسراي کردگار

شور عشق احمدي بازم به جوش آورد دل
بلبل آري در خروش آيد ز بوي نوبهار

لاف مسکيني مزن قاآنيا زانرو که هست
آستين خاطرت مملو ز در شاهوار

از تنش پيدا نزاکت همچو نرمي از حرير
در رخش پنهان لطافت همچو گرمي از شرار

صورتي بيجان وليکن هر کسش بيند ز دور
زود بگشايد بغل کش تنگ گيرد در کنار

بسکه در رخسار زشتش چين بود بالاي چين
زو نظر بيرون نيارد رفت تا روز شمار

در همه گيتي بدين زشتي نباشد هيچ کس
ور بود باري نباشد جز حسود شهريار

داراي جوانبخت حسن شاه که تيغش
در لجه ناورد نهنگيست عدوخوار

آن شير دژاهنج که در صفحه ناورد
گيرد ملک الموت ز قهرش خط زنهار

در دست تو کلک تو به توصيف تو ناطق
ماننده حصبا به کف احمد مختار

پيوند کند با اجل اين درگه ناورد
سوگند خورد با ظفر آن در صف پيکار