ديوان قاآني

کهنه رندان مست امرد خوار
در کمين بتان به هر معبر

طراق سندان برخاست اي غلام از در
يکي بپوي وز کوبنده مي بجوي خبر

وگر کسي پي کسب کمال جويد بار
برو بگو که فلان نيست در سراي ايدر

سحاب دوش فلک را کشيده مرواريد
نسيم گوي زمين را گرفته در عنبر

همي شکوفه و بادام در برابر هم
چنان نمايد کان احوالست و اين اعور

ايا غلامک چالاک طبع زيرک خوي
يکي بيفکن در کار ميفروش نظر

بدان خداي که هجده هزار عالم را
نموده تعبيه در ذات پاک پيغمبر

ولي چو ژرف همي بنگري به کار جهان
يکي جهان فراخست در جهان مضمر

بلي تلاقي اضداد و اختلاف حدود
ز تنگدستي هستيست در لباس صور

مخوف و ايمن چون اهل نوح در کشتي
روان و ساکن چون قوم عاد از صرصر

همي معاينه بينم که در برابر من
ستاده اند سمن چهرگان سيمين بر

ابوالشجاع فريدون شه آفتاب ملوک
که در زمانه نگنجد ز بس جلالت و فر

شرابي که گر در بن خار ريزي
گل و سنبل و ارغوان آورد بر

ورا حرف چارم سر هوش و هستي
که هشيار را هست از آن هوش در سر

مر اين نامه در زير اين تند خامه
چرا همچو جبريل گسترده شهپر

از آن روح لوشاو ماني به مويه
وز آن جان شاپور و آزر در آذر

از آن نور و ظلمات با هم ملفق
در آن مشک و کافور با هم مخمر

همانا که در خلد حور بهشتي
دلش گشته مفتون شاه سخنور

ز تار خم طره عنبر افشان
در استبرق افکند يک طبله عنبر

دو طبعست در طينت ره نوردش
يکي طبع کوه و يکي طبع صرصر

بر آن نامه قاآنيا چون سرودي
ثنايي نه لايق سپاسي نه در خور

و اسباب طرب را ببر از مجلس بيرون
زان پيش که ناگاه ثقيلي رسد از در

در روز حرامست به اجماع وليکن
رندانه توان خورد به شب يک دو سه ساغر

دي واعظکي آمد در مسجد جامع
چون برف همه جامه سفيد از پا تا سر

باري به شبستان شد و در صف نخستين
بنشست و قران خواند و بجنباند همي سر