ديوان قاآني

قلوب خلق ز مهرت چنان لبالب گشت
که در ضمير بر انديشه تنگ شد معبر

نقوش وصفش ازان پيشتر که جنبد کلک
ز بس رواني از دل بجست در دفتر

سيه چون قلب نمرودست و باشد
در آذر همچو ابراهيم آزر

در او بس طيب و تاريکي تو گويي
بود مشکش پدر عودش برادر

سراپا ظلم و چون انصاف مطبوع
همه تن کذب و چون صدقست در خور

به گونه تيره و در کينه چيره
چو غژمان افعي و پيچنده اژدر

کمر همواره در کوهست و او را
بود زير کمر کوهي موقر

من از جا جستم و بوسيدمش لب
کشيده همچو جانش تنگ در بر

يک نيزه هست قد وي و رويش آفتاب
زان رو فتاده غلغله حشر در بشر

مانا که حسن هردو جهان را بيافريد
در جزو جزو صورت او واهب الصور

زان در شبان تيره گريزد عدوي تو
کز سهم تو ز سايه خود مي کند حذر

زيرا ز بس که هست دهان تو شکرين
شيرين شود شراب چو در وي کند گذر

نبود عجب که شعر ترا در بهشت حور
از بهر دلفريبي غلمان کند زبر

وانگه ز هر کران سخني رفت در ميان
تا رفته رفته جست ز احوال من خبر

گفتا که کيست يار تو گفتم بتان همه
در حيرتم که تا به کدامين کنم نظر

گفتا ترا حکيم که خواند که ابلهي
ناديده ام نظير تو در هيچ بوم و بر

ز جز عيش روان لؤلؤي سيال
در الماسش نهان ياقوت احمر

تو گفتي خفته در چشمانش افعي
تو گفتي رسته از مژگانش خنجر

رخت بر قد چو بر شمشاد سوري
لبت بر رخ چو در فردوس کوثر

فصاحت در خور پندست و تعليم
بلاغت لايق و عظست و منبر

شها اي لشکرت در آب و آتش
همال ماهي و جفت سمندر

جواب داد که در اين جهان تنگ فضا
ز صلح و کينه ندارند کاينات گذر

ولي چو ژرف همي بنگري به کار جهان
يکي جهان فراخست در جهان مضمر

مخوف و ايمن چون اهل نوح در کشتي
روان و ساکن چون قوم عاد از صرصر

بلي تنافي اضداد و اختلاف حروف
ز تنگ ظرفي هستيست در لباس صور