ديوان قاآني

نگر به صفر که هيچست و در طريق حساب
اقل هر عدد از ياريش شود اکثر

بدان نهيب که در خيلشان فتاد نهاب
به جز اياب نجستند هيچ چار و چدر

چو روز روشن خورشيد دي در آن شب تار
به پاي باره برافراشت بر فلک اختر

زمين ز سم مراکب چو گوي در طبطاب
فلک ز تف قواضب چو موم بر آذر

سلام نام يکي پير بد در آن باره
فراشت بال که جز چنگ چاره ني ايدر

چو شد به خواب يکي اهرمن ز خيل يهود
گشاد از کمر جم پرند خارا در

سحرگهان که شهنشاه باختر در چشم
به ميل خط شعاعي کشيد کحل سهر

ز بيم ترک ختن روميان زنگي خوي
نهان شدند عرب وار در سيه چادر

ولي بار خدا باره راند زي باره
درفش کينه فروکوفت بر در خيبر

يکي ستاره شمر بود در درون حصار
که خوانده بود ز تورات رمزهاي سور

چنان به پهنه برانگيخت رخش آهن سم
چنان ز کينه برآميخت تيغ خارا در

فراز کنگر عاليش امتان کليم
هزار مرتبه در پايه از مسيحا بر

به قدرتي که در آويختي اگر با کوه
چو تار کارتن از هم گسيختيش کمر

به نيرويي که اگر چنگ در زدي به سپهر
شدي چنانکه به سنگ اندر اوفتد ساغر

امين ملک خدا دادشان امان و سرود
که هر که ماند در سور ازو نماند سر

صفيه زاده حي بن اخطب آنکه به حسن
نبود در همه عالم چنو يکي اختر

گشود بسد و اين گونه گشت گوهربار
که چون بکند در از باره حيدر صفدر

نه هرچه بيش ببارد سحاب در بستان
فزون شود فر نسرين و لاله و نستر

هواي تيره ميان سپهر و خاک منير
چو در ميان دو يزدان پرست يک کافر

نشسته در بر من شاهدي چو خرمن ماه
دو ذوذنابه به دوشش معلق از عنبر

ز خواب خادمکي کرد مر مرا بيدار
به صد فريب و فسونم نشاند در بستر

نعوذ بالله در ري اگر وزد بادي
به يک نفس بردش تا به ملک کالنجر

بگفتم اين و به کف ناگرفته خامه هنوز
ز عرش يزدان در مغز من دويد فکر

چو نام خنگ ترابر زبان برد نراد
برون جهد اگرش مهره ييست در ششدر

حلولي ار نه جمال تو ديد پس ز چه گفت
حلول کرده خداند در نهاد بشر