ديوان قاآني

شادي ديگر ازين در است که فردا
شاه فريدون بر آفتاب زند بر

جوهر آن تيغ بر صحيفه آن تيغ
مورچگانند در محيط شناور

در کمر شاه لاغرست و عجب نيست
ماه بکاهد ز قرب خسرو خاور

بر سر آن از پي رسالت دستار
بر سر اين از در جلالت افسر

اين ز در مجد پا نهاده بر اورنگ
آن ز پي وعظ پا نهاده به منبر

در بر آن يک نموده احمد جوشن
بر سر اين يک نهاده سلطان مغفر

دشمن آن هر که هست چاکش در دل
دشمن اين هر که هست خاکش بر سر

پرسيدم آخر کيستي دزدي گدايي چيستي
بي موجبي را نيستي همچون غريبان در بدر

بگشاي در تا دانيم جان بر قدم افشانيم
بر چشم و سر بنشانيم سازي حکايت مختصر

گويد عدويت دمبدم از خوف جان در هر قدم
يا حبذا دارالعدم يا مرحبا دارالسقر

دي آمد از در من آن دلفريب پسر
افکنده دام بلا زلفش به روز مطر

گفتم بيا صنما اي کز فروغ رخت
روشن شدست مرا ديوار و خانه و در

ويژه ز بس که لطيف اين شکري که مرا
بگدازد ار کندي بر در نسيم گذر

يک ره در آينه بين بر خلق منکر خود
تا داني آنکه ترا باشد چگونه سير

قاآنيا جو زر در چشم سيمبران
صدره گزيده ترست از صدهزار هنر

گذشت روزه؟ بلي ماه نو نمود؟ نعم
چه وقت؟ دوش کجا؟ در جنوب چون لاغر

نظير اوست چه؟ عکسش کجا؟ در آيينه
به معني است نظيرش؟ نه از طريق نظر

کسي به عهدش پيچد به خويشتن؟ آري
کمند در کف او زلف بر رخ دلبر

تني گدازد در مجلسش به عيد؟ نعم
درون مجمر عود و ميان آب شکر

مگر نگفته نبي تا به روز بازپسين
خداي هر دو جهان توبه رانبندد در

شراب خوردن از آن به که در زمين اميد
نهال مدح نشاني و فاقه آرد بر

به ويژه پيرو سالار هاشمي هاشم
که هست هاشم اعدا به تيغ خارا در

شنيده يي ز کسي در زمانه گفت بلي
شنيده ام سخني غم بر و نشاط آور

به مرد سفله مکن در هواي نان تکريم
به عرق مرده مزن از براي خون نشتر

پي سلامت خود در تواتر حدثان
هنودوار ندارند باکي از آذر