ديوان قاآني

سرخ مئي آنچنان که در شب تاريک
شعله کشد هر زمان به گونه آذر

مهر ملک به مرا ز هرچه در اقليم
چهر کيا به مرا ز هرچه به کشور

لطفش هنگام بزم عيش مجسم
قهرش در روز رزم مرگ مصور

بدل بانگ نيم بانگ مؤذن در گوش
عوض خون رزم خون دل اندر ساغر

خلق گويند در آتش نگدازد ياقوت
بالله اين حرف دروغست و ندارم باور

صبح عيد آنگه کز کوه برآيد خورشيد
کوه را جامه زربفت نمايد در بر

بوسهائي که در آن تنگ دهان جمع شدست
بشمار از تو بگيرم سپس يکديگر

مهد عليا ملک دهر در درج وجود
ستر کبري فلک جود مه برج هنر

گر در آن دم که خليل الله بتها بشکست
نقش رخسار تو بر بت بکشيدي آزر

نسلها قطع شدي ورنه پس از زادن تو
نطفه يي در رحم مام نمي گشت پسر

يکيست چشمه و جاري از آن چهارده جوي
يکيست خانه و بر گرد آن چهارده در

ابوالشجاع حسن شه جهان مجد که هست
به نزد بحر کفش بحر در شمار شمر

به گرد معرکه شمشير او بدان ماند
که تيغ حيدر کرار در دل کافر

اگر چه از در انصاف جاي عذرش هست
که اين مقام شهودست و آن مقام خبر

مجال شبهه کسي راست در عروج براق
که چشم عقلش کورست و گوش هوشش کر

چو ابتداي ثنا کردي از مديح رسول
در انتهاي سخن آبروي نظم مبر

که جبرئيل امين فر خجسته پيک خداي
به امر ايزد دادار حلقه زد بر در

کنون مجال سخن نيست برنشين به براق
کز انتظار تو بس ديده است در معبر

دو قوس دايره در ملتقاي نقطه امر
سر از دوسو بهم آورد چون خط پرگر

و ديگر آنکه به هنگام بازگشت بدو
نمود حمله يکي شرزه شير اژدر در

به جان شاه هلاگو که هر دو گيتي را
بيافريده خداوند در يکي پيکر

چگونه منکر باشم که در محامد تو
ثناي ناقص من چون هجا بود منکر

تعبيه کردست گفتي از در شوخي
ماه منور به چين مشک مدور

تافته رويش به زير بافته مويش
بر صفت ذوالفقار در دل کافر

در به چنين روزي از جهاز هيونان
ساخت نشستنگهي رسول مطهر