ديوان قاآني

کمينه بنده يي از بندگان شاه جهان
که بود تالي ابليس در نهاد و سير

رسيد کار به جايي ز ازدحام عدو
که در قلوب بر اوهام تنگ شد معبر

حسود را چه کنم ياد در برابر شاه
جهود را چه برم نام نزد پيغمبر

وزين نشاط که گوساله را بسوخت کليم
کليم را نبود مدح و تهنيت در خور

به شکل حلقه زنجير بر تنش پيچد
هر آن عصب که بود در مشيمه مادر

گناه هر دو جهان دارم و ندارم باک
که هست در دل من مهر پاک پيغمبر

چو در ولاي پيمبر رهين بود دل من
خلل بدو نرساند ساقي و ساغر

گداخته لب چون شکرش ز بي آبي
اگر چه مي بگدازد همي در آب شکر

دلي که در بر سيمينش سخت چون سندان
ز تف روزه برافروختست چون اخگر

به جاي تن همه الوند هشته در جوشن
به جاي سر همه البرز بسته بر مغفر

اگر بگويم در خاوران چها کردي
سخن دراز کشد تا به دامن محشر

هنوز خاقان فارغ نشسته بر ديهيم
هنوز فغفور آسوده خفته در منظر

هنوز چيپال از هند مي ستاند باج
هنوز هرقل در روم مي نهد افسر

خبر ز مردم پيشينه بود در فر و هوش
عيان نمود وجود تو آنچه بود خبر

سراي جاه تو هرجا نهند حلقه چرخ
ز بسکه خرد نمايد چنان که حلقه به در

خرم بهار من که ز عيدست تازه تر
در اول بهار چو عيد آمد از سفر

صد سال هست نانم بر سفره قضا
آماده است و آبم در کوزه قدر

دي چون گذشت و خواندي فرداش روز پيش
پس هرچه هست فردا چون ديست در گذر

عز و جلال من همه در مهر مصطفي است
وين شعرتر که هستش روح القدس پدر

هر شعرتر که گويم در مدح مصطفي
روحم ز عرش گويد کاحسنت اي پسر

چون ماهم اين مقالت شيرين ز من شنيد
زانگونه مات گشت که در روشني بصر

گفتا پس از ولاي خدا و رسول و آل
از مردمان عزيزترت کيست در نظر

اي کز هراس تيغ تو هنگام گيرودار
خصم ترا شود مژه در چشم نيشتر

زانگونه مي نبيند خرگوش ماده حيض
کز هيبت تو بيند در حمله شير نر

ايزد کنار در دو جهانت عزيز و باز
بر هر چه دوست دارد بخشد ترا ظفر