ديوان قاآني

اسبي ز بسکه چابک گويي که تعبيه است
در گام ره نوردش يک آشيانه پر

يزدان که کس نديد و نبيندش در جهان
گشت از بروز قدرت خود واهب الصور

هنگام خشم غالب بر هرکه جز خداي
در روز رزم سابق بر هرکه جز ظفر

ور شکل خنجر تو نگارند در بهشت
مؤمن کشد نفير که يا حبذا سقر

معمار صنع باره قدر تو چون کشيد
نه چرخ همچو حلقه بماند از برون در

در دم هلال تيغت چون نور آفتاب
از خاوران بگيرد تا ملک باختر

تيرت فرو زد آتش کين در دل عدو
آري به ضرب آهن آتش دهد حجر

گوشي که در مدح تواش گوشوار نيست
بادا همي چو گوش صدف تا به حشر کر

مسکين دلکم راکه خدا باد نگهدار
خود را نتواند که نگهدارد در بر

چون تاب گهي جاي کند در شکن زلف
چون خال گهي پاي نهد بر رخ دلبر

ترا خداي دهد جاي در کنار نبي
چه اين نبي پدرت باشد و چه پيغمبر

تراست جاي به هر حال در کنار رسول
مشو غمين که جدا ماندي از کنار پدر

وليک حکم قضا و قدر بدان رفتست
که در زمانه نبينيم غير رنج و خطر

اگرچه حق ز پي امتحان دانش ما
دو صد مثال نهادست در نهاد بشر

خداي در همه حالي منزهست از خلق
ولي ز غايت لطفست خلق را رهبر

پيک دلارام دي درآمد از در
نامه يي آورد سر به مهر ز دلبر

ساز سماع مرا بساز ز هر باب
برگ نشاط مرا بخواه ز هر در

رخشم نالان که بس کن آخر بنشين
از در رحمت يکي به حالم بنگر

هي بزنم شانه بر دو بيچان سنبل
هي بکشم سرمه در دو مشکين عبهر

گل خورد و در شاهوار کند قي
ره برد و راز روزگار کند سر

بلي در راه طاعت چون حسين خان هرکه سر بازد
ستاره بايدش خادم زمانه بايدش چاکر

ز سربازي سرافرازي به حدي يافت در خدمت
که پر ابلقش سايد بر اوج گنبد اخضر

هم از الماس بخشيدش نشاني کز فروغ او
شب تاريک بنمايد خط باريک در دفتر

به سرهنگان لشکر داد فرمان خواجه اعظم
که گرد آيند به افواج سلطانيش در محضر

هنوز خانه نيالوده بد به مشک دهان
که آن غزال غزلخوان رسيد مست از در