ديوان قاآني

تا مرتضي به عجز در نيستي نزد
هستي ز نام وي نشد اينگونه مفتخر

در کربلا حسين علي تا نشد شهيد
کي مي شدي شفيع همه خلق سر به سر

اي مهتري که نطفه اطفال در رحم
گويند شکر جود تو ناگشته جانور

به شب شمع و مه ديدم اما نديدم
شب تيره در شمع و ماه منور

به شب بيند اوهام اندر ضماير
چو در روز اجرام بر چرخ اخضر

به آني چنان ملک هستي نوردد
که باره عدم را نمايان شود در

جنين در رحم گر جلال تو ديدي
ز شوق تو يک روزه زادي ز مادر

تنش همچو کشتي لبالب ز جانها
فرومانده در ژرف بحري شناور

بود جاودان مهرت اندر ضماير
چو فاعل در افعال معلوم مضمر

اقليم خراسان که در آن شير هراسان
يک ره چو خور آسان بدو مه کرد مسخر

در فصل زمستان که کس از کنج شبستان
گر مرغ شود سوي گلستان نزند پر

شبرنگ گران سنگ سبک هنگ تو در جنگ
کوهيست که با باد وزان گشته مخمر

در دولت تو حال من و حالت دهقان
يکسان بود اي شاه ملک خوي فلک فر

در دامن گل چنگ زده خار به خواري
زانگونه که درويش به دامان توانگر

لاله چو يکي حقه بيجاده نمودار
در حقه بيجاده نهان نافه اذفر

گل گشته نهان در عقب شاخ شکوفه
چون شاهد دوشيزه يي اندر پس چادر

خار ار نبود گرم سخن چيني بلبل
در گوش گل سرخ فرابرده چرا سر

گردي که ز نعلين تو خيزد گه رفتار
در چشم خرد با دو جهانست برابر

بأس تو نگهداشته ناموس خلايق
چندان که اگر سير کني در همه کشور

نيران غضب شعله کشد در دل دشمن
از صارم پولاد تو اي شاه دلاور

امروز تويي کز فزع چين جبينت
در روم نخسبد به شب از واهمه قيصر

امروز تويي آنکه مهين گنبد گردون
در جنب اقاليم تو گوييست محقر

آني تو که در روز وغا آتش خشمت
کاري کند از شعله کين با تن کافر

زانرو که يقين دارد کز فرط عنايت
در خلد ترا جاي دهد ايزد داور

در چشم ملک صورت کف و بنان تو
نايب مناب خط شعاعست و جرم خور