ديوان قاآني

برجسته در زمان آوردمش به پيش
زان جوهر خرد زان پايه ظفر

زان مي که مور ازو گر قطره يي خورد
در حمله برکند چنگال شير نر

وان رشک حور عين از شيشه بلور
در جام زر فکند آن لعل معصفر

از مي شدن خراب آيد نکو ترم
چون منقلب بود اوضاع دهر در

در عالم بقا بس عيشها کني
بتواني ار گذشت زين عيش مختصر

در جلوه گاه دوست بود تو شد حجاب
اين پرده برفکن آن جلوه درنگر

از قيد هست و نيست وارسته شو هلا
گر در حريم دوست بايدت مستقر

وارسته در جهان داني کنون کي است
مولاي نامدار دستور نامور

نفس شريف اوست گر هيچ جلوه کرد
تأييد آسمان در کسوت بشر

در حفظ مملکت کلکش قويترست
از رمح سام يل از تير زال زر

دل در هواي او نينديشد از جنان
جان با ولاي او نهراسد از سقر

در حفظ تن بود نامش به روز کين
بهتر ز صد سپاه افزون ز صد سپر

در عهد عدل او اندر تمام ملک
جايي نمانده است از ظلم و کين اثر

ايدون که در کف يزدان وديعه هشت
آمال انس و جان ارزاق جانور

دورست چون مني، هشيار نکته دان
در عهد چون تويي بردن چنين خطر

با آنکه در سخن همواره کلک من
ريزد به يک نفس يک آسکون غرر

آقاسي آنکه رفعت جاه قديم او
جايي بود که نيست ز امکان در او اثر

نقش جمال خويش پراکنده در رقم
بر لوح کن فکان قلم صنع دادگر

پيوسته چون کمان دهدش چرخ گوشمال
هر کاو چو ني نبندد در خدمتت کمر

آنجا که هست ذکر عدوي تو در ميان
وانجا که هست روي حسود تو جلوه گر

در عهد دولتت نگدازد ز غصه کس
جز شمع مجلس تو که بگدازدش شرر

خواهي به خلق باز نمايي که مرد را
در زجر جسم اجر روانست مستتر

وانگور تا به خم نخورد صدهزار لت
رنج هزار ساله کي از دل کند به در

چون چهر شه نيابد در روشني کمال
تا همچو تيغ شه نشود کاسته قمر

موسي نکرد تا که شباني شعيب را
در رتبه کي ز غيب رسيديش ماحضر