ديوان قاآني

هنوز مهر رخش بود در حجاب عدم
که همچو صبح ز شوقش وجود جامه دريد

چو دهر در کنف دولتت بيارامد
هر آن کسي که چو دولت ز دشمن تو رميد

دمي کز هم گشايم حلقهاي زلف مشکينش
به مغزم کاروان در کاروان مشک تتار آيد

چو از دست زرافشانش نگارد خامه ام وصفي
ورق اندر در و ديوان شعرم زرنگار آيد

مرا نوروز بد روزي که ديدم چهر فيروزت
دگر نوروزها در پيش من بي اعتبار آيد

تو پنداري دهانت بحر عمانست قاآني
که از وي رشته اندر رشته در شاهوار آيد

تخت شاهنشاه ايرانست گفتي آسمان
بسکه از انجم درو در خوشاب آمد پديد

زير آن گيرنده مژگان چشم خواب آلود او
چون غزالي خفته در چنگ عقاب آمد پديد

الله الله لب نيالوده هنوز از شير مام
در تن شيران ز سهمش اضطراب آمد پديد

الله الله ناشده يک قطره آبش در جگر
هفت دريا را ز بيمش انقلاب آمد پديد

آنچه را در آسمان مي جست دل
بر زمين خوش ناگهان آمد پديد

آنکه مي گفتيم وصف حضرتش
مي نيايد در بيان آمد پديد

آنکه مي گفتيم حرف مدحتش
مي نگنجد در زبان آمد پديد

در مديحش بيش ازين گفتن خطاست
کاينچنين يا آنچنان آمد پديد

مختصر گويم هر آن رحمت که بود
در حجاب سر همان آمد پديد

بسته روان دو چشم بر چرخ تيره جرم
وز روشنان چرخ در چشم من سهر

گفتي که آسمان گرديده آسکون
زو ماهيان سيم آورده سر به در

تا گاه آنکه ماه بنشست بر زمين
ناگاه بر فلک برخاست بانگ در

بگشاي در مايست تا بنگري که کيست
اي دلت منتظر اي جانت محتضر

در باز کردمش حيران و تن زده
تا بنگرم که کيست آن دزد خانه بر

بردمش در وثاق گفتمش از وفاق
هان برفکن کله هين برگشا کمر

گفتي طلوع کرد در آن فضاي تنگ
يک چرخ مشتري يک آسمان قمر

چشمش گه نگه گفتي که بسته است
در هر سر مژه صد جعبه نيشتر

شايد که تاجري از شرم پيکرش
در پارس ناورد ديباي شوشتر

داري به چهر من تا کي نظر هلا
برخيز و برفکن در کار مي نظر