ديوان قاآني

در خرامست گر تذرو چو دوست
کي زره پوش و کين گذار بود

ليک سنگش به زير سيم نهان
کوه سيمينش در ازار بود

کوه بيني درون بحر چو او
در کفش گرز گاوسار بود

زر به هر جا بود عزيز آيد
جز که در دست شاه خوار بود

گر در طراز شاهد من بگذرد به ناز
از طلعتش طراز طراز دگر شود

اي لعبت حصار ز رخ پرده برفکن
زان پيش کاب ديده من پرده در شود

رخسار آبدار تو در زلف تابدار
ماند به گرد ماه که کژدم سپر شود

کژدم سپر شود مه گردون واي شگفت
در پيش گرد ماه تو کژدم سپر شود

جز زلف تيره تو نديدم که زاغ را
ماه دو هفته تعبيه در زير پر شود

آهو کند ز خون جگر مشک و مشک را
زاهوي مشکبار تو خون در جگر شود

تا تنگ شکرت که در آن جاي بوسه نيست
باشد که بوسه جاي شه نامور شود

هر آهويي که در کنف حفظ او گريخت
نشگفت اگر معاينه چون شير نر شود

ماند همي به گرز تو در دست راد تو
گر کوه بوقبيس به بحر خزر شود

لله درک اي ملکي کز هراس تو
در چشم مور شير ژيان مستتر شود

در بزم مادح تو فلک پهن کرده گوش
تا از مدايحت چو صدف پر درر شود

بر درگهت نماز برد از در نياز
هر صبح کافتاب ز مشرق بدر شود

از بيم برق تيغ تو در دودمان خصم
مشکل که هيچ نطفه ازين پس پسر شود

اي بس صليبها که شود در هوا پديد
چون تيرها مقاطع با يکدگر شود

تا بنگرد نبرد تو در دشت کارزار
خود يلان چو درع سراپا بصر شود

در دست دشمن تو زباني شود سنان
تا سر کند فغان و برو نوحه گر شود

اگر چه قافيه يابد خلل ولي به مثل
چو گل نباشد در باغ هم خوشست خويد

چو نقطه دهنش تنگ و در وي از تنگي
سخن چو دايره برگرد خويش مي گرديد

مئي چو کاهربا زرد و کف نشسته بر او
چو در حديقه بيجاده شاخ مرواريد

و يا تو گفتي در بوستان به قوت طبع
همي شکوفه بر اطراف سندروس دميد

چو مست گشت وليعهد را ثنايي گفت
که چرخ در عوض کام گام او بوسيد