ديوان قاآني

هنوز خصم ترا روزگار در تک چاه
به بند و کنده گرفتار و ناتوان دارد

رفيع درگهت آن قلعه يي که کنگره اش
سخن به نحوي در گوش لامکان دارد

دوش افتاد به دنبال من آنسان که همي
در شب تيره شهاب از پي شيطان گذرد

قرب سالي بود اي مه که ز بي ساماني
روزگارم همه در طاعت يزدان گذرد

خاطر انباشته از مهر جهاندار چنانک
در ره مهروي اول قدم از جان گذرد

کوه در سايه عزم تو اگر گيرد جاي
همچو انديشه ز نه گنبد گردان گذرد

نعمت خان تواش نقمت جان خواهد شد
هر که در خاطرش انديشه کفران گذرد

همچو دزدي که نمايد ببر شحنه گذار
گرگ در عهد تو چون از بر چوپان گذرد

خشم گيرد خرد از نام عدوي تو چنانک
نام زنديق که در بزم مسلمان گذرد

شعر خود را چه ستايم که سخنداني تو
بيش از آنست که در وصف سخندان گذرد

باري چه دهم شرح درآمد بتم از در
واهنگ وفا قصد صفا ترک جفا کرد

امام را چو به منبر درآيد از در وعظ
لقب خليفه خيرالانام بايد کرد

به نزد مفتي در هر کجا که بنشيند
ستاده دست به کش احترام بايد کرد

به بزم رندان گيسوي چنگ و بربط را
شبي پريشان در سوک جام بايد کرد

طناب در گلوي شيخ شهر بايد بست
روانه اش بر قايم مقام بايد کرد

زبان تيغش چون آيد از نيام برون
ز بيم تيغ زبان در نيام بايد کرد

شعري دو سه در مدح اميرالامرا گوي
ميري که ترا صاحب اين جاه و خطر کرد

قاآني ازين نوع سخن گفتن شيرين
بالله که توان کام تو پر در و گهر کرد

وايدون پي پذيره جهاندار ملک جم
پا در رکاب رخش ثريا ستام کرد

شاها تويي که هر که ترا نيکنام خواست
او را خداي در دو جهان نيکنام کرد

باد نوروزي شميم عطر جان مي آورد
در چمن از مشک چين صد کاروان مي آورد

يا پيام کشتن داراي دي را باد صبح
در بر اسکندر صاحبقران مي آورد

يا نويد قتل کرم هفتواد دي نستيم
در چمن چون اردشير بابکان مي آورد

نفس ناميرا نگر کاينک به استمداد باد
نقشها از پرده در سلک عيان مي آورد

از سنان لاله کاه از بيد برگ برگ بيد
صنعت پولادسازي در ميان مي آورد