ديوان قاآني

چنگ زد در عروة الوثقاي عون کردگار
کردگار عالمش از عالمي برتر گرفت

آتش کين عدو بر وي گلستان شد مگر
جا در آذر باز ابراهيم بن آزر گرفت

شد چو مجنون بادپيما توسنش وز گرد آن
همچو ليلي آسمان جا در سيه چادر گرفت

در کنارم جام مي هر کودکي زيبا خرام
جا چو طاووس بهشتي بر لب کوثر گرفت

بر کف بخشنده گويي خنجر رخشنده اش
جا نهنگي آتشين در بحر پهناور گرفت

جنبش جيشش بدان ماند که سيلي خانه کن
در بهار از تند کوهي راه هامون برگرفت

نيزه خونخوار در چنگش هر آنکو ديد گفت
گرزه ماري جانگزا بنگر کش افسونگر گرفت

ني ني ار پاس ادب موجب نبودي گفتمي
ذوالفقار مرتضي جا در دل کافر گرفت

تا همي گويند کز زور امامت مرتضي
با دو انگشت يداللهي در از خيبر گرفت

امهات از وجع حمل بنالند همي
بعد نه مه که نطف جاي در ارحام گرفت

نطفه خصم تو ناآمده از صلب برون
که ز شوميش وجع در رحم مام گرفت

دهره قهر تو در دهر چو شد زهرآلود
با تن زهره صفت زهره ضرغام گرفت

کرد در مرتبه ذات وجود تو صعود
رست از قيد هيولا ره ابهام گرفت

هر کجا قهر تو در ديده اعدا ره يافت
حال بيداريشان صورت احلام گرفت

از صفا معرفت کوي تو گردون دريافت
کعبه وش در حرم جاه تو احرام گرفت

بتم چو يوسف مصري رسيد و نيل خطش
سواد خطه ري در سواد شام گرفت

به نظم دولت و دين کلک راچو بست کمر
حسام پادشهان جاي در نيام گرفت

رندانه به ميخانه خراميم و گذاريم
سر در کف آن پاي که تا دير مغان رفت

يعني به در قبله عالم شه آفاق
سازيم ازين روي که بر ياد شهان رفت

تا بوسه زند بر در او وهم بسي سال
بايدش فراتر ز بر کاهکشان رفت

جز در دل بدخواه نشيمن نگزيند
پرنده عقابيش که از ناف کمان رفت

در دوره عدلش شده عالم همه آباد
الا که خرابي همه بر معدن و کان رفت

چون نعره کشد کوسش در وقعه ز بيمش
از جان بدانديش بر افلاک فغان رفت

بهادر شه اي شهرياران غلامت
قضا و قدر هر دو در اهتمامت

چو در حضرت قدس صف ملايک
صفوف سلاطين به صف سلامت