ديوان قاآني

از ممکنات معني انسان مقدمست
در خلقت ار چه صورت انسان مؤخرست

آن خواجه يي که بر در سلطان تاجدار
مختار ملک و دولت و ديوان و دفترست

داراي کين گذار که در دشت کارزار
تيغش چو ذوالفقار که با دست حيدرست

آن دادگر که در خم پيچان کمند او
ديريست تا که گردن گردون به چنبرست

با طبع راد او که دو کونش مخففست
در چشم همتش که دو عالم محقرست

شاهنشها گذشت مرا پنجسال و اند
تا سر بر آستان خداوند بر در است

پير ار چه گشته ام نبود هيچ غم از انک
اندر دعاي شاه جوانيم در سرست

حکم قضا و راي قدر بر مراد شاه
تا در صدور حکم قضا چرخ مصدرست

در کام کهينه جرعه ام رطلست
بر نام مهينه قرعه ام يارست

تسبيح ببرکه در کفم بندست
دستار مهل که بر سرم بارست

مي ده که نسيم سبزه در مغزم
مشکين نفحات زلف دلدارست

آن بلبلکان نگرکشان در حلق
بي صنعت خلق بربط و تارست

وان سنبلکان که بويشان در مغز
گويي به دل گلاب عطارست

اي ترک به فصلي اين چنين ما را
داني که شراب و بوسه در کارست

ها باده بخور بهار در پيش است
هي بوسه بده خداي غفارست

مي ده که شبست و جمله در خوابند
جز بخت خدايگان که بيدارست

جز آنکه به بذل گنج مجبورست
در هر چه گمان برند مختارست

بازست پي سؤال در پيشت
هر دستي اگر چه برگ اشجارست

قوس است و بال تير و تير تو
در قول و بال خصم غدارست

حجاب بر نظر تست ورنه از سر صدق
به چشم ياري در هر چه بنگري يارست

ز صدق در ره او بر خود آستين افشان
از آنکه شرط نخستين عشق ايثارست

به مدح عشق سخن هر شبي دراز کشم
چو صبح در نگرم يک دو مشت پندارست

يکي به خواجه نظر کن که از پس هفتاد
ز بهر راحت خلقش روان در آزارست

در آب ديده دو صد نقش مي نمايد عشق
بر آب نقش زدن کار عشق مکارست

مگر نه کاه چنان در جهد به کاه ربا
چو عاشقي که هواخواه وصل دلدارست