ديوان قاآني

دگر شنيدم در چين ز مشک نايد بوي
مشام عقلم از اينهم نيافت بوي صواب

دگر شنيدم در ري کسي به قاآني
نداده جايزه وين گفته هم نبود مصاب

مگر ولادت او در شب اتفاق افتاد
که آفتاب چو شب شد رود به زير حجاب

ز بس که دل کشدش سوي شاه پنداري
فکنده شاه جهان در عروق او قلاب

شعاع روي ترا ديد در مشيت حق
چه گفت گفت الا ان هذه لعجاب

همت به مهر وليعهد دل کشد چندان
که در بيابان ظهر تموز تشنه به آب

خجسته ناصر دين آنکه از سياست او
چنان بلرزد گردون چو گوي در طبطاب

وکيل ملک ملک مهتري که فلک فلک
به بحر همت او چون سفينه در گرداب

بهادري که ز تف شرار شمشيري
بود مزاج معاند هميشه در تب و تاب

ز بيم تيغ تو نالان پلنگ در کهسار
ز سهم سهم تو مويان غضنفر اندر غاب

براي طواف حريم حرم مثال تو جمع
چو خلق در حرم کعبه مالکان رقاب

سزاست از پي قرباني توجيش عدو
که در شمار بهيمند زي اولوالالباب

تبارک الله از آن باد سير خاک سکون
که در زمانه بود يادگار آتش و آب

درگهت را چرخ باشد پرده داري
زان جدا از در نگردد پرده دارت

زينهار ار گيرد از بأس تو خوابش
تا نيايد آسمان در زينهارت

در بناي لاجوردي سقف گردون
بس خلل افتد ز حزم استوارت

بهر بذل سائلان خالي مبادا
ابر کف هرگز ز در شاهوارت

جهان به صورت معنيست اندرو مدغم
عجب مدارکه او در جهان به صورت ماست

همه نتايج آن در جمال هشت بهشت
همه سلاله اين از جلال هفت آباست

در راستي بود الفش قامت نگار
نونش اگر چه بر صفت پشت من دوتاست

يا عکس روي تيره زنگي در آينه
يا نقش پاي شبهه به مرآت اهتداست

خاک درش اگر چه بود کيميا ولي
در جذب بوسه لب احرار کهرباست

ملکش چنان وسيع که در شهر بند او
لفظي که نگذرد به زبان نام انتهاست

راه فنا گرفت بلا در زمان تو
گر بر کسي بلا رسد آن هم يقين بلاست

جولان زن است کوه تو آن خنگ توسنت
يا در نهاد کوه گران سرعت صباست