ديوان قاآني

خنجرت چون نوعروسان در شبستان خلق را
هر نفس ناخن کند از خون بدخواهان خضاب

اعتماد دولت و دين کافتد اندر روز کين
در سپاه هفت کشور از نهيب او نهاب

خصم را ماهيت از خشم تو گردد منقلب
گر چه در ماهيت اشيا محالست انقلاب

داد بخشا داورا باشد سؤالي مرمرا
هم به شرط آنکه مهلت مي نجويي در جواب

مر ترا امروز همچون من هزاران چاکرست
هر يکي در دفتر آفاق فردي انتخاب

با چنان نثري مرا نبود نثاري از مهان
با چنين شعري مرا نبود شعيري در جواب

گر نبودي شعر و شاعر کس نخواندي مرمرا
شاهد بختم نماندي در حجاب احتجاب

خوشا به حالت آن زاهدي که در محشر
به قدر يک دم وصل تواش دهند ثواب

به زير ابروي پيوسته چشم رهزن تو
چو کافريست که سرمست خفته در محراب

شبي ز لعل لبش بوسه يي طلب کردم
اشاره کرد به ابرو که در طلب بشتاب

فراهم آمده در من ز جور هفت سپهر
جدا ز طره آشفته تو چار اسباب

اگر چه شکل حبابست چرخ ليکن نيست
به نزد لجه جود تو در شمار حباب

زمين شود متلاطم ز موج خون يلان
بدان مثابه که افتد سفينه در گرداب

درون لجه خون دست و پا زند گردون
ز بيم غرقه شدن چون غريق در غرقاب

گفتم از حال تو و خورشيد گردون واقفم
اينک اين خورشيد ديگر چيست گفتا در جواب

بوالمظفر ناصرالدين کز نسيم عفو او
در دهان مار ترياق اجل گردد لعاب

کز براي تهنيت فردا ز قول قدسيان
در حضور مير برخوان اين قصيده مستطاب

گر وزد بر ساحت دوزخ نسيم عفو او
در مذاق اهل دوزخ عذب گرداند عذاب

ياد راي روشنش در خاطرم يک شب گذشت
از بن هر موي من سرزد هزاران آفتاب

منت ايزد را که شه رست از قضاي آسمان
ورنه در معموره هستي فتادي انقلاب

کوه سيمين بر قفاو گنج سيمش پيش روي
گنج سيمش آشکار و کوه سيمش در حجاب

شيرغاب از پردلي آرد گرازان را به چنگ
ليک نشنيدم گراز چنگ زن در شير غاب

در کلاب ار ببر آويزد نباشد بس شگفت
خود شگفت اينست کاندر ببر آويزد کلاب

درج در سلطنت آن کز سحاب همتش
صدهزاران چشمه تسنيم جو شد از سراب

عيد مولود دوم نه نام اين عيد سعيد
در ميان عيدها اين عيد را کن انتخاب