ديوان قاآني

وصف نور آنست کز چشمت درآيد در ضمير
مدح آب آنست آز جانت نشاند التهاب

بيدار بود خادمکي در سراي من
گفت از چه خواب مي نروي دادمش جواب

گفت ار چنين بود قلمي گير و کاغذي
بنگار بيتکي دو سه در مدح بوتراب

يک لحظه پيش ازين که نگارم مناقبش
در دل نشسته بود چو خورشيد بي نقاب

ني ني صفات من بود اينها نه وصف او
بشنو دليل تا که نيفتي در اضطراب

در مدح سيل اينکه خرابي کند چرا
بس مدح سيل کردي و جايي نشد خراب

ليکن هم ار به ديده معني نظر کني
در پرده قشور توان يافتن لباب

هر چند ذکر آب عطش را مفيد نيست
خوشتر ز وصف آتش در دفع التهاب

زانسان که هست صاحب ديوان شفيع من
در حضرت جناب جوانبخت مستطاب

آن مير حق پرست که در گنج معرفت
يک تن نيامدست چو او کامل النصاب

بکاخت ز آمد شد اهل حاجت
نبيند کسي چين در ابروي حاجب

به تعجيل مضراب در چنگ چنگي
بجنبد قلم گر به دست محاسب

قلم هر چه در دست بتوان گرفتن
ورق هر چه بهر نوشتن مناسب

زهي امر و نهي تو اندر ممالک
نفاذي که ارواح را در قوالب

در اين مه که باشد عمل پارسا را
کهي لف شاره گهي قص شارب

چو مويي که در مي فتد جرعه کش را
به خونين سرشک اندران جسم ذائب

درآمد ز در آن بت مهر چهرم
پراکنده بر ماه مشک از دو جانب

به دستم شد آن شوشتر خامه جنبان
چو در دست بربط نوازان مضارب

هوا سرد شد چون دم خصم جاهش
که در گرم دوزخ بماناد واصب

شمر در بر آورد پولاد جوشن
چو بر کين حضمان جاهش رکائب

درخشان به گردون ز هر سو بوارق
چو در بارگاهش عذار کواعب

خروشان همي رعد آمد پياپي
چو در موکب او کبوس کتائب

سير خنگش سير گردون را همي ماند کزان
روز کين در عرصه گيتي درافتد انقلاب

گر نسيم خلق او در کام ضيغم بگذرد
نشنوي از کام ضيغم جز شميم مشک ناب

بر يکي توسن عيان بينند صد اسفنديار
در يکي جوشن نهان يابند صد افراسياب