ديوان قاآني

در هر فن از فنون هنر بس که ماهري
خوانندت اوستادان استاد يکفنا

در چينه دان همت سيمرغ جود تو
انجم دو دانه کنجد و يک مشت ارزنا

نزل سپهر را چه زيان گر پياز و سير
خواهد يهود در عوض سلوي و منا

من از چرا نشد صله عايد به هيچ نحو
در نحو عايد وصله خواهد اگر منا

گنجم درون خاطر و من در دمشق دهر
سرگشته بي سبب چو خداوند زهمنا

ز خاک رسته لالها چوبسدين پيالها
به برگ لاله ژالها چو در شفق ستاره ها

ز ريزش سحابها بر آبها حبابها
چو جوي نقره آبها روان در آبشارها

دو کوزه شهد در لبش دو چهره ماه نخشبش
نهفته زلف چون شبش به تارها تتارها

به عهد او نشاطها کنند و انبساطها
به مهد در قماطها ز شوق شيرخوارها

زهي ملک رهين تو جهان در آستين تو
رسيده از يمين تو به هر تني يسارها

سياه مور در شکم کنند سرخ چهره هم
چه چهره قاصد عدم چه مور خيل مارها

شوند مورها در او تمام مار سرخ رو
که برجهندش از گلو چو مارها ز غارها

نديدم اژدر اينچنين دل آتشين تن آهنين
که افکند در اهل کين ز مارها دمارها

الا گذشت آن زمن که بگسلند در چمن
ميان لاله و سمن حصارها فسارها

مرا بپرور آنچنان که ماند از تو جاودان
ز شعر بنده در جهان خجسته يادگارها

گر وجود او ندادي ذات واجب را ظهور
تا ابد سرپنجه تقدير بودي در خضاب

در همه عمر از وجود او خطايي سر نزد
زانکه بود افعال نيکويش سراسر وحي ناب

في المثل بر تري آتش اگر بدهي مثال
در زمان ماهيت آتش پذيرد انقلاب

وانکه از ديباچه نعتت کند بابي رقم
در قيامت بر رخش يزدان گشايد هشت باب

يا نه زرين عنکبوتي گرد صد سيمين مگس
بافته در گنبد مينا دو صد زرين لعاب

عيش جان در مرگ تن بينم خرابم کن ز مي
کاين حديثم بس لدواللموت وابنواللخراب

هر دو لعلت شکر نابست خواهم هر دو را
مي ببوسم تا نماند در ميانشان شکرآب

خاصيت بخش نباتات از سپندان تا به عود
رنگ پرداز جمادات از شبه تا در ناب

گر چه ديدندش به بيداري نديدندش درست
چشم عاشق کور بود و چهر جانان در حجاب

داوري را از زبان عشق فالي برزدم
ربنا افتح بيننا فال من آمد در کتاب