ديوان قاآني

ديگر ممان به پارس که رونق نيست
در ساحتش فصاحت سحبان را

در بحر فکرتش زني ار غوطه
تا حشر مي نيابي پايان را

گردانه انار به ره بيني
دل در طمع ميفکن مرجان را

در صد هزار نرگس شهلا نيست
آن فتنه يي که نرگس فتان را

در صد هزار سنبل بويا نيست
آن حالتي که زلف پريشان را

در صد هزار سرو گلستان نيست
آن جلوه يي که قامت جانان را

من در جهان ترا ستمي مهمان
زينسان عزيز داري مهمان را

اي حکمران فارس که قاآني
ديدست در تو همت قاآن را

قاآنيا ز نعمت نبي در دل
نک برفروز مشعل ايمان را

زايينه چشم حق نگرش ديده
در جسم خود حقيقت انسان را

تا در جهان بود به رزانت نام
کاخ سدير و گنبد هرمان را

در خواب دوش ديدم آن سرو راستين را
بر رخ حجاب کرده از شوخي آستين را

چون گرد مهره سيم در دست حقه بازان
هر لحظه چرخ دادي آن جفته رزين را

رندان شهر داني همواره در کمينند
بايد ز چشم رندان بستن ره کمين را

در حقه دان نقره دارم نگين لعلي
ز انگشت ديو مردم مي پوشم آن نگين را

تکرار شايگاني گر رفت در قوافي
عذري بود خجسته از فکرت متين را

در کشت زار دانش خرمن مراست يک سر
مزد ارچه قسمت آمد دزدان خوشه چين را

من هردو چشم دوخته در چشم اختران
تا صبح و پر ز اخترم از ديده دامنا

ماهم ز در درآمد ناشسته روي و موي
چهرش ز مي شکفته چو يک باغ سوسنا

در فوج دلبران به صباحت مسلما
وز خيل نيکوان به ملاحت معينا

در بابلي چه ذقنش زلف عنبرين
هاروت وار گشته به موي سر آونا

گر سرخ بيد را نبود رنج سرخ باد
گل گل چراست در چمنش لاله گون تنا

در هاون عقيق شقايق نسيم صبح
از بس که سوده غاليه و مشک و لادنا

در هر کجا که خنجر تو خونفشان شود
رويد ز خاک معرکه تا حشر روينا

در گوش تو ز فرط شجاعت به روز رزم
خوشتر صهيل ارغون ز آواز ارغنا