ديوان قاآني

اول جناب معتمدالدوله کاستانش
در پيش تيغ حادثه آمد سپر مرا

من پادشاه ملک بيانم از آن بود
ز الفاظ گونه گونه حشر در حشر مرا

وز صد هزار تيغ فزونست در اثر
طومار شکوهاي چنين برکمر مرا

وقتست که در سرود و وجد آرد
شور رخ گل هزار دستان را

در باغ ز خوشه هاي مرواريد
آويزه فکند گوش اغصان را

آن صلصلکان نگر که بي مضراب
در مثلث و بم فکنده الحان را

وان اقحو کان که کرده بي مسواک
چون در عدن سپيد دندان را

در هاون سيم زعفران سايد
کارد به نشاط جان پژمان را

پروانه صفت دلم در آن شبها
با شمع رخ تو بست پيمان را

وز آرزوي لبت در آن ظلمات
جستم چو سکندر آب حيوان را

در ديگ طلب به آتش سودا
بريان کنم اي پسر دل و جان را

در من نمکي چنانکه بايد نيست
بگشا تو ز لب سر نمکدان را

در جامه قدر او قدر بيند
نه چرخ و سه فرع و چار ارکان را

در حفظ تو هست نقش هر معني
جز رسم و اثر که نيست نسيان را

در ملک جلالت آنچه خواهي هست
جز نام و نشان که نيست پايان را

در حشر ز بيم تو گنه کاران
با سر سپرند راه نيران را

با جود تو مور ازين سپس نهند
در خاک ذخيره زمستان را

آورده سحاب دست در پاشت
ني سان به خروش ابر نيسان را

کف کريمش از بس فشانده در يتيم
يتيم ساخته پروردگار عمان را

از آن سپس ز در شرم زيب بزم تو ساخت
چو آفتابه زر آفتاب تابان را

ورت هواست که در فارس فتنه بنشيند
يکي ز خلق بپوش آن دو چشم فتان را

چو در شود به گلوي خورنده از دل جام
ز دل برون فکند رازهاي پنهان را

مطيع تست به هر حال در شتاب و درنگ
چنان که باد مطاوع بدي سليمان را

کسش ز من نخرد ور خرد بنشناسد
ز پشک مشک وز خر مهره در غلطان را

بدان اراده تنها اگر خدا خواهد
نبشت خواهم کوه و در و بيابان را