ديوان قاآني

زبس گلهاي گوناگون چمن چون صحف انگليون
تو گويي فرش سقلاطون صبا گسترده در مرعي

قمر رنگي ز رخسارش شکر طعمي ز گفتارش
بشر رامهر ديدارش نهان چون روح در اعضا

زمين آثاري از حزمش فلک معشاري از عزمش
اجل در پهنه رزمش ندارد دم زدن يارا

ابد از هستيش آني فلک در مجلسش خواني
به خوان همتش فاني فروزان بيضه بيضا

زده در دشت لاخرگه که لامعبود الاالله
ز کاخ نفي جسته ره به خلوتگاه استثنا

روان راز پرورده سرايد راز در پرده
بلي گيرد خرد خرده به نااهل ار بري کالا

در اوصاف تو قاآني دهد داد سخنداني
کند امروز دهقاني که تا حاصل برد فردا

تند و غضبناک و سخت و سرکش و توسن
از در مجلس درآمد آن بت رعنا

مات شدم در رخش چنانکه تو گفتي
او همه خورشيد گشت و من همه حربا

سرکه فروشي مکن ز چهره که در عشق
هيچم از آن سرکه گم نگردد صفرا

دلبر بايد که هر دم از در شوخي
بوسه نمايد لبش به طبع تقاضا

زشت به هرجا رود در است به خواري
گر همه باشد ز نسل شاه بخارا

مهتر قاآني آن منم که ز دانش
در همه گيتي کسم نبيند همتا

در همه عضوم مخيري پي بوسه
از سرم اينک بگير بوسه بزن تا

چهره يوسف به خواب ديد که در مصر
ترک وصال عزيز گفت زليخا

گفتمش اي ترک در لبان تو گويي
رحل اقامت فکنده است مسيحا

ني غلطم نبود اين عجب که نمايد
در شب تاريک جلوه نجم ثريا

شاها در اين قصيده ژرف نگه کن
نظم تو آيين ببين و شيوه شيوا

شعر نشايدش خواندن از در معني
هر چه به صورت مردفست و مقفا

از بهر يک آهو که در آري به کمندش
منت نتوان برد ز بازوي توانا

در دست تو ماند به يکي زورق سيمين
کز لطمه امواج برون جسته ز دريا

در قبضه تقدير تو گويي ملک الموت
ايدون ز پي مرگ دو گيتي است مهيا

تا تنگ شود زاويه از بعد مسافت
در زاويه تنگ کند خصم تو مأوا

گسترد بهار در زمين ديبا
چون چهر نگار شد چمه زيبا

اين تعبيه کرده نافه در دامن
آن عاريه کرده گوهر از دريا