ديوان فروغي بسطامي

دوشينه که آن ماه مشک مو را
در خانه کشيدم به صد بهانه

اين بيت ملک در خيالم آمد
خون دلم از ديده شد روانه

«مجلس ما چو بهشت است در اين فصل بهار
خيز اي ساقي مستان قدح باده بيار

باده صاف چو دل هاي حکيمان اله
تلخ چون زاهد سجاده فکن در بازار

نيکوست که در پيش تو خوانم غزل شاه
زيرا که هواي رخ نيکوي تو دارم

گر با تو به فردوس برين جاي دهندم
در مجمع فردوس نظر سوي تو دارم

انديشه ندارد دلم از آتش دوزخ
تا راه در آتشکده خوي تو دارم

يارب خم گيسوي تو آشفته مبادا
کاشفته دلي در خم گيسوي تو دارم

در نزد من ارباب کرامت همه ماتند
وين معجزه از نرگس جادوي تو دارم »

مالک نظم گهربار ملک ناصردين
که ز فيض لب او صاحب در عدنم

آفتاب فلک جاه ملک ناصردين
که قرينش ملکي نامده در هيچ قران

عقل در چاره سوداي تو بي چاره بماند
وقت آن است که ديوانه شود عاقل تو»

پنج بيت از شه والاست در اين تازه غزل
که بود هوش رباينده هر دانايي

دست در زلف رساي تو کسي خواهد زد
که سرش را ننهد بر سر هر سودايي

از کشت عمل بس است يک خوشه مرا
در روي زمين بس است يک گوشه مرا

زلفين سيه که در بناگوش تواند
سر بر سر هم نهاده بر دوش تواند

سايند سر از ادب به پايت شب و روز
آري دو سياه حلقه در گوش تواند

ره يافته در زلف دل آويز کجت
القصه به راه کج فتاده ست دلم

ديوان قاآني

يعني به جذبه ايم نه شوريده از جنون
يعني به خلسه ايم نه پيچيده در ردا

آن از طريق شرع کند با تو دوستي
وين در لباس زهد شود با تو آشنا

تو در ميانه هايم و حيران و تن زده
آکنده از سفاهت و آموده از عما

ارواح انبيا همه بر خاک او مقيم
اشباح اوليا همه در راه او فدا

در پرده ولايت عظمي نهفته رو
بر مسند خلاقت کبري گزيده جا

در مکتب کمال تو خردي بود خرد
از دفتر نوال تو جزوي بود بقا

گيرم که در کلام تو تأثير کيمياست
دانا به کان زر نکند عرض کيميا