ديوان فروغي بسطامي

کردي سياه زلف دوتا را که در غمت
مويم سفيد سازي و پشتم دوتا کني

تا کي در انتظار قيامت توان نشست
برخيز تا هزار قيامت به پا کني

در شهر اگر تو شاهد شيرين گذر کني
شهري به يک مشاهده زير و زبر کني

آگه شوي ز خاک رياضت کشان عشق
گر در بلاي هجر شبي را سحر کني

جان در بهاي بوسه شيرين توان گرفت
گيرم درين معامله قدري ضرر کني

جم دستگاه فتحعلي شاه تاجدار
بايد که سجده بر در او هر سحر کني

عقده هايي که بدان طره پرچين زده اي
کاش بگشايي و در سنبل رعنا فکني

چون به هم برفکني طره مشک افشان را
آتشي در جگر عنبر سارا فکني

وقتي ار سايه بالاي تو بر خاک افتد
خاک را در طلب عالم بالا فکني

گر چشم سياهش را از چشم صفا بيني
آهوي خطايي را در عين خطا بيني

اطوار تطاول را در طره او يابي
زنجير محبت را بر گردن ما بيني

بر طره او بگذر تا مشک ختن يابي
در چهره او بنگر تا نور خدا بيني

در راه طلب بنشين چندان که خطر يابي
از کوي وفا بگذر چندان که جفا بيني

آن حور بهشتي رو گر حلقه کند گيسو
مرغان بهشتي را در دام بلا بيني

با سر زلف پراکنده بيا در مجمع
تا بدانند که سرمايه سوداي مني

غمت کشيده به خون کافر و مسلمان را
تو جور پيشه ندانم که در چه آييني

شمايل تو به حدي رسيد در خوبي
که قابل نظر شاه ناصرالديني

در مي خانه برو باده ديرينه بنوش
لب دريا بنشين دامن سجده بشوي

همه تدبير من اين است که ديوانه شوم
کودکان در پيم افتند به صد هايا هوي

دستگيرت نشود حلقه مشکين رسنش
تا نگون سار در آن چاه زنخدان نشوي

دانه اشک بده درگران مايه بگير
غوطه در بحر بزن گوهر گم گشته بجوي

به غير سينه صد چاک خويش در صف محشر
شهيد عشق نخواهد نه شاهدي، نه گواهي

اي سر زلف تو سر رشته هر سودايي
خاري از سوزن سوداي تو در هر پايي

شورش عشاق در عهد لب شيرين لبت
اي خوشا عهدي که شورش عشق و شيرينش تويي

مي برم رشک نظربازي که از بخت بلند
در ميان سرو قدان سرو سيمينش تويي