ديوان فروغي بسطامي

فروغي گر نه چشمت ديده آن گلبرگ رنگين را
چرا گلهاي رنگارنگ در دامان من کردي

با آن که مي از شيشه به پيمانه نکردي
در بزم کسي نيست که ديوانه نکردي

پيراهن حياي زليخا دريده شد
تا در لباس يوسف پيغمبر آمدي

در پيش زلف خم به خمت عقده هاي دل
گفتم که مو به مو بشمارم نيامدي

در کارگاه ديده نگارا ز روي تو
گفتم نگارها به نگارم نيامدي

تنها در انتظارم هلاکم نساختي
بعد از هلاک هم به مزارم نيامدي

تا در ميانه بود وجودم نديدمت
تا از ميان نرفت غبارم نيامدي

گر گنج دست مي دهد از رنج پس چرا
يک بار در يمين و يسارم نيامدي

اگر آن قيامتي را که شنيده ام بيايد
نرسد بدين قيامت که تو در قيام داري

به درستي از مقامت کسي آگهي ندارد
مگر آن شکسته قلبي که در آن مقام داري

به فداي چشم مستت کنم آهوي حرم را
که تو در حريم سلطان بسي احترام داري

به چه رو تو را نسوزد غم مهوشان فروغي
که هنوز در محبت حرکات خام داري

کس طاقت ديدارت زين ديده نمي آرد
آن به که جمالت را در پرده نهان داري

هيچ از دهن تنگت مفهوم نمي گردد
يعني که در اين معني خلقي به گمان داري

رسنهاي رسا از هر طرف تابيده گيسويش
گرفتاري در آن چاه زنخدان است پنداري

خديو ذره پرور ناصرالدين شاه نيک اختر
که در ايوان رخش مهر درخشان است پنداري

زان فشانم اشک در هر رهگذاري
تا به دامان تو ننشيند غباري

اختياري آيد اندر دست ما را
گر گذارد عشق در دست اختياري

گيرم طبيب وقتي احوال من بپرسد
کي در شمارش آيد دردم ز بي شماري

نوميديم به حدي است در عالم محبت
کز ايزدم نمانده ست چشم اميدواري

تا خار او خليده ست در پاي دل فروغي
چشمم گرو کشيده ست با ابر نوبهاري

مستي ما همه اين است که در مجلس دوست
با خبر نيست ز کيفيت ما هشياري

معشوق پرده پوشي و منظور پرده در
هم پرده مي گذاري و هم پرده مي دري

من در کمند عشق اسير ستم کشم
تو بر سرير حسن امير ستم گري

پيکان آه من به تو کاري نمي کند
تا در نظام لشکر آه مظفري