ديوان فروغي بسطامي

يکي به خاک در او فشانده گوهر اشک
يکي به رهگذر او کشيده لشکر آه

هواي مغبچگان آن چنان خرابم کرد
که در سراي مغانم نمي دهند پناه

جانان اگر نشيند يک بار در کنارم
يک باره مي توانم کردن ز جان کناره

تا به چشمان سيه سرمه درانداخته اي
آهوان را همه خون در جگر انداخته اي

سرگران رفته اي از حلقه عشاق برون
جان به کف طايفه را در خطر انداخته اي

سرو چمان را به ناز سوي چمن برده اي
قامت شمشاد را در شکن آورده اي

نرگس مخمور را جام به کف داده اي
غنچه خاموش را در سخن آورده اي

حقه ياقوت را قوت روان کرده اي
چشمه جان بخش را در دهن آورده اي

قافله مشک را از ختن آرد نسيم
تو ز خط انبار مشک در ختن آورده اي

تا مگر تازه شود زخم جگرسوختگان
در گذرگاه نسيم از پي جولان شده اي

همه شاهان جهان حلقه به گوشند تو را
تا غلام در شاهنشه دوران شده اي

پي به منزل مقصود نخواهي بردن
تو که در باديه با مرکب لنگ آمده اي

در تمام عمر خوردم نيش زنبور فراق
تا مرا نوشين لبت داد انگبين تازه اي

حسن تو بدريد پرده هاي وجودم
عشق تو نگذاشت در ميانه حجابي

اي که به برهان عقل، منکر عشقي
با تو چه گويم که در شمار دوابي

آه که در محفلت ز شرم محبت
نيست مرا جرات سؤال و جوابي

فروغي از غم دوري ضرورت است صبوري
ولي دريغ که در دل نمانده طاقت و تابي

دست نقاش فلک بهر تماشاي ملک
هر شب آراسته در پرده نگار عجبي

تا دل من در غمت جامه جان چاک زد
چشم اميد مرا از دو جهان دوختي

ما خسته نشينيم و تو در چشمه نوشي
ما کشته زهريم و تو تنگ شکرستي

آخر جگرم در هوس لعل تو خون شد
فرياد که سرمايه خون جگرستي

شوري که فکندي به سرم زان لب شيرين
پيداست از اين چشمه که در چشم ترستي

شايد اگر از عشق رخت شهره شهرم
زيرا که در آفاق به خوبي سمرستي

افسوس که آن سرو خرامنده فروغي
عمري است گران مايه ولي در گذرستي

عشق آمده عقل از پي بيچاره گيش رفت
وين نيست يقين تو که در عين شکستي