ديوان فروغي بسطامي

يا کحل ثوابت را در چشم ملائک کش
يا برق گناهت را بر خرمن آدم زن

يا به رسوايي قدم بگذار در بازار عشق
يا همي چشم از جمال يوسف کنعان بکن

گفتي که بکش دامان از خاک در جانان
سر پيچم از اين فرمان، فرمايش ديگر کن

با غمزه غارتگر ترکانه درآ از در
هم خانه به يغما بر، هم شهر مسخر کن

خواهي که دامن تو نگيرم روز حشر
در زير تيغ جانب ما يک نظاره کن

در زلف بي قرار تو باشد قرار دل
بر يک قرار نيست دل بي قرار من

آن بختم از کجاست فروغي که روزگار
روزي کند نشيمن او در کنار من

تا در خيال حورم و انديشه قصور
جز مايه قصور نگردد نماز من

تا شد فروغي آن رخ رخشنده آشکار
نتوان نهفت در پس صد پرده راز من

سؤال کردم ازو فتنه در حقيقت چيست
جواب داد که رمزي ز چشم پر فن من

اثر در آن دل سنگين نمي کند چه کنم
وگرنه رخنه به فولاد کرده شيون من

گر فروغي ديدن خوبان نبودي در نظر
هيچ عالم را نديدي چشم عالم بين من

در محبت چه تطاول که نکرد
آن سر زلف چليپاي به من

در گذرگاه وي از کثرت خلق
بسته شد راه تماشاي به من

در غم عشق فروغي نرسيد
شادي از گلشن صحراي به من

شبي کز شور مستي گريه مستانه سر کردم
سحر از در درآمد شاهد شيرين اداي من

سکندروار در ظلمت بسي لب تشنه گرديدم
که جام باده شد سرچشمه آب بقاي من

فغان که دور فتادم ز کوي ماهوشي
که در گدايي او بود پادشاهي من

سحر به کشتنم از در درآمدي سرمست
مگو نداشت اثر آه صبحگاهي من

خونم بتي ريخت کش داده بي چون
مژگان خون ريز در ريزش خون

خوبان نشينند در خانه از شرم
هر گه که آيد از خانه بيرون

هر لحظه گردد در ملک خوبي
حسن تو بي حد، عشق من افزون

اشک صاحب نظران اين همه پامال مکن
زان که در دست نيفتد گهري بهتر از اين

ننمود در کشتم گذر، نگذاشت بر شاخم ثمر
ابر بهاري را نگر، باد خزاني را ببين

خطش نشسته بر زبر لعل نوش خند
در زير سبزه چشمه آب بقا ببين