ديوان فروغي بسطامي

چندان که در آفاق دويديم فروغي
الا کرم شه نه شنيديم و نه ديديم

حيرتم هر دم فزون تر مي شود در عاشقي
تا رخ خوب تو شد سرمايه حيرانيم

تا ز خنجر تنگناي سينه ام بشکافتي
صد در رحمت گشودي بر دل زندانيم

ناله ام گر بشنود صياد در کنج قفس
فرق نتواند نمود از طاير بستانيم

مرا که شير نکردي شکار در ميدان
کنون اسير غزالان عنبرين مويم

اين است اگر جلوه معشوق فروغي
در مرحله عشق نشايد که نپويم

زلفت ز کمند پيچ در پيچ
درويش گرفت و پادشا هم

در دور دهان و چشم ساقي
از زهد برستم از ريا هم

حلقه در گوش پير ميکده ايم
خانه بر دوش ملک پادشهيم

نمي ماند شکيبم در محبت
چو مي ميرد يکي از ناشکيبان

کشد سر در گريبان ماه و خورشيد
چو بگشايي ز هم چاک گريبان

دادگرا دعاي من کرده به دشمنان تو
آن چه نموده در جدل تيغ اجل به سرکشان

وقت نماز چون رود روي تو در حضور دل
کز خم ابروان شدي قبله نماي عاشقان

بس که کارم سخت شد از سخت گيريهاي عشق
مرگ را آسان گرفتم در کنار خويشتن

زان فکندستي به محشر وعده ديدار خويش
تا جهاني را کشي در انتظار خويشتن

عرضه دادم در بر جانان وفاي خويشتن
زير تيغ امتحان رفتن به پاي خويشتن

تا نگردد خون من در حشر دامن گير او
اول از قاتل گرفتم خون بهاي خويشتن

کمال کامراني در محبت چيست مي داني
بتي را پادشاهي دادن و خود را گدا کردن

به چشم پاک بنگر مجمع پاکيزه رويان را
که در کيش نظربازان، خطا باشد خطا کردن

هنوز در غم جانان نداده ام جان را
گمان نبود که صبر اين قدر توان کردن

سر حلقه سلامت در دام او فتادن
سرمايه ندامت از بام او پريدن

داني که از تفسير دوستي چيست
از جان خود گذشتن، در خون خود تپيدن

آسايشي ز کوشش در عاشقي نديديم
تا کي توان فروغي دنبال دل دويدن

در پاي قدح بنشين زيبا صنمي بگزين
اسباب ريا برچين، کمتر ز دعا دم زن

گر تکيه دهي وقتي، بر تخت سليمان ده
ور پنجه زني روزي، در پنجه رستم زن