ديوان فروغي بسطامي

هر گوشه اهل رازي دارد بدو نيازي
در راه عشق بازي تنها نه من چنينم

روزي اگر ببينم خود را بر آستانت
ديگر کسي نبيند جان را در آستينم

چنان به کوي تو آسوده از بهشت برينم
که در ضمير نيامد خيال حوري عينم

هم سلسله بر گردن زان کاکل پيچانم
هم غاليه در دامن زان سنبل پرچينم

تا وصف لبت گفتم درهاي دري سفتم
الحق که در اين معني مستوجب تحسينم

موي سيهم گشت سپيد از غم رويش
در حلقه مويش به همان روز سياهم

در روز وصالش چه گنه سر زده از من
کآمد شب هجران به مکافات گناهم

الا رخ زردي که به خون مژه سرخ است
در دعوي عشق تو کسي نيست گواهم

به گرفت فروغم همه آفاق فروغي
زيرا که ثناگوي در دولت شاهم

تا سايه خود کرد خداوند جهانش
در سايه پاينده او داد پناهم

زير شمشير اجل بردم پناه از بي پناهي
آه اگر محراب ابرويش نگيرد در پناهم

حاجت از بي حاجتي در عشق مي بايد گرفتن
من خوشم با نااميدي تا تويي اميدگاهم

گر مرا در حرمت راه دهند
ره به نامحرم و محرم ندهم

بدني دوش در آغوشم بود
که به صد روح مکرم ندهم

بخت سيه به کين من، چشم سياه يار هم
حادثه در کمين من، فتنه روزگار هم

جام جم گر طلبي مجلس ما را درياب
کز گدايي در ميکده سلطان شده ايم

آخر از کعبه مقيم در خمار شديم
به يکي رطل گران سخت سبک سار شديم

پا کشيديم فروغي ز در مسجد و دير
فارغ از کشمش سبحه و زنار شديم

هيچ از آن کعبه مقصود نجستيم نشان
هر چه در راه طلب قافله سالار شديم

غير ما در حرم دوست کسي راه نداشت
تا چه کرديم که محروم ز ديدار شديم

با قهر و لطف معشوق در عاشقي فروغي
هم چشمه سار زهريم، هم کاروان قنديم

از دادن جان خدمت جانانه رسيديم
در عشق نظر کن که چه داديم و چه ديديم

از خدمت جانانه، کمر بسته ستاديم
در ساحت مي خانه، سراسيمه دويديم

خياط وفا در ره آن سرو قباپوش
هر جامه که بر قامت ما دوخت دريديم

آخر سر ما را به مکافات بريدند
در نامه او بس که سر خامه بريديم