ديوان فروغي بسطامي

فارغ نشوم زين شب تاريک فروغي
تا در پي آن ماه فروزنده نکوشم

به خواب خوش نرود چشم من از خوشحالي
اگر تو مست بيفتي شبي در آغوشم

در پرده محبت جبريل ره ندارد
پيغام او رسيده ست بي منت سروشم

روي تو در آيينه جان عکس بينداخت
تا تخته تن پاک بگشت از همه رنگم

از زلف پريشانش در هم شده ايامم
کز صف زده مژگانش وارون شده اقبالم

تا سر سوداييم از تيغ او در پا نيفتد
غالبا صورت نبندد هيچ سوداي محالم

مشغول رخ ساقي، سرگرم خط جامم
در حلقه ميخواران، نيک است سرانجامم

او گر به حسن در همه گيتي مسلم است
من هم به خيل سوختگان آتشين دمم

در من ببين جمال خود اي آفتاب چهر
کز صيقل خيال تو آيينه جمم

تا ساغر من پر از شراب است
از شر زمانه در امانم

در مرهم زخم خود چه کوشم
کاين تير گذشت از استخوانم

مرغ کهنم در اين چمن ليک
بر شاخ تو تازه آشيانم

اگر چه قابل بزم حضورت نيستم اما
شبي را مي تواني روز کردن در شبستانم

در عالم پيري سر و کارم به جواني است
پيرانه سر آمد به سرم بخت جوانم

گفتم که بجويم ز دهان تو نشاني
گم گشت در اين نقطه موهوم نشانم

با تو دلم را سر آميزش است
وز همه در غين نفور اي صنم

دامن خيمه سفر از در دوست مي کنم
خون جگر بديده ام پاره دل به دامنم

بيرون چگونه مي رود از کين مهوشان
مهري که همچو روح فرورفته در تنم

من امروز در عالم عشق شاهم
سپاه بلا از يسار و يمينم

تو در خنده شيرين دور زماني
من از گريه فرهاد روي زمينم

تو در حسن ليلاي خرگه نشيني
من از عشق مجنون صحرانشينم

زان پرده مي گشايد دلبند نازنينم
تا در نظر نيايد زيبا نگار چينم

اي خسرو ملاحت در من نظر مپوشان
زيرا که خرمنت را درويش خوشه چينم

هر چند آستينت در دست من نيفتاد
ليکن بر آستانت فرسوده شد جبينم

قابل کنج قفس آخر نگرديدم دريغا
من که در باغ جنان هم شه پر روح الامينم