ديوان فروغي بسطامي

در عالم عشق تو کفر است و نه اسلام
عشاق تو فارغ ز پرستيدن اصنام

تلخ و شيرين جهان در نظرم يکسان است
بس که شوريده دل از لعل شکرخاي توام

گر چه در چشم تو مقدار ندارم ليکن
اين قدر هست که درويش سر کوي توام

من که در گوش فلک حلقه کشيدم چو هلال
حاليا حلقه به گوش خم گيسوي توام

اي قيامت ز قيام تو نشاني، برخيز
که به جان در طلب قامت دل جوي توام

تا به در ميکده جا کرده ام
توبه ز تزوير و ريا کرده ام

از اثر خاک در مي فروش
خون بدل آب بقا کرده ام

دست در حلقه آن جعد چليپا زده ام
دل سودازده را سلسله و پا زده ام

در اشک من به چشم حقارت نظر مکن
کاين لعل را به خون جگر پروريده ام

آن بقاست زهر فنا در مذاق من
تا شربت فراق بتان را چشيده ام

آن که نديده حسرتي در همه عمر خويشتن
کي به شمار آورد حسرت بيشماره ام

آن که به ديوانگي در غمش افسانه ام
آه که غافل گذشت از دل ديوانه ام

در سرشکم نشد لايق بازار دوست
قابل قيمت نگشت گوهر يک دانه ام

سرو فرازنده اي خاسته از مجلسم
ماه فروزنده اي تافته در خانه ام

جلوه فروغي نکرد در نظرم آفتاب
تا مه رخسار دوست تافت به کاشانه ام

افسانه دوزخ همه باد است به گوشم
تا ز آتش هجران تو در عين عذابم

تا کشيد آهنگ مطرب حلقه در گوشم فروغي
فارغ از قول خطيب، آسوده از پند اديبم

خيال گشتم و در خاطر تو نگذشتم
غبار گشتم و بر دامن تو ننشستم

پي ديدن خرامش سر کوچه ها ستادم
پي جلوه جمالش در خانه ها نشستم

ساقي نداده ساغر چندان نموده مستم
کز خود خبر ندارم در عالمي که هستم

از بس قدح کشيدم در کوي مي فروشان
هم جامه را دريدم، هم شيشه را شکستم

بر در مي خانه تا مقام گرفتم
از فلک سفله انتقام گرفتم

در ره ساقي به انکسار فتادم
دامن مطرب به احترام گرفتم

ترک طلب کن که در طريق ارادت
مطلب خود را به ترک کام گرفتم

در وادي محبت داني چه کار کردم
اول به سر دويدم، آخر ز پا فتادم