ديوان فروغي بسطامي

تا آگهيت بخشند از مساله معني
در کارگه صورت عاشق شو و حيران باش

گر روز فروغي را تاريک نمي خواهي
در خانه تاريکش خورشيد درخشان باش

ستاره تا که بود بر ستاره فرمان ده
زمانه تا که بود در زمانه سلطان باش

گر کاسته رنجي يک خمکده صهبا نوش
ور در طلب گنجي يک مرتبه ويران باش

اکسير قناعت را سرمايه دستت کن
در عالم درويشي افسرزن و سلطان باش

شمشاد فروغي را در شهر تماشا کن
آسوده ز بستان شو فارغ ز گلستان باش

دلا مقيد آن گيسوان پرچين باش
در اين دو سلسله خاقان چين و ماچين باش

اي خواجه برو بنده آن زهره جبين باش
در بندگي خاک درش صدر نشين باش

يک چند به گرد حرم و کعبه دويدي
يک چند مقيم در مي خانه چين باش

خواهي که شوي خازن اسرار امانت
جبريل صفت در همه احوال امين باش

هر جا که درآيند ملوک از در حشمت
مشغول تماشاي ملک ناصردين باش

گر شبي در خانه جانانه مهمانت کنند
گول نعمت را مخور مشغول صاحب خانه باش

يا به چشم آرزو سير رخ صياد کن
يا به صحراي طلب در جستجوي دانه باش

خسروا شعر فروغي همه در مدحت تست
جاودان باد به طومار جهان اشعارش

من جعد عنبرين نشنيدم که در کشد
خورشيد را به سايه چتر معنبرش

يکي گذشته به صد نامرادي از در او
يکي کشيده به بر، بر مراد خويشتنش

خوشا دلي که تو باشي نگار پرده نشينش
به زير پرده بري در نگارخانه چينش

چه صيدها که نشد کشته در کمينگاهش
چه تيغ ها که نزد پنجه نگارينش

چه جامه ها که نپوشيد قد دلکش او
که در کنار کشد شاه ناصرالدينش

فروغي از لب نوشين او مگر دم زد
که شهره در همه شهر است شعر شيرينش

تا دهان او لبالب شد ز نوش
غنچه را در پوست خون آمد به جوش

با غمش تا طاقتي داري بساز
در پي اش تا ممکنت باشد بکوش

ما و گل زاري که از نيرنگ عشق
گل بود خاموش و بلبل در خروش

دوش در خوابش فروغي ديده ايم
تا قيامت سرخوشيم از خواب دوش

از هر چه بجز حکايت عشق
ما پنبه نهاده ايم در گوش