ديوان فروغي بسطامي

هر تن که سر نداد فروغي به پاي دوست
در کيش اهل عشق گنهکار مي شود

ناصرالدين شاه غازي آن که در ميدان جنگ
نطق گوهربار او خجلت به مرجان مي دهد

عکس رخسار تو در چشم من افتاد آري
شمع افروخته را رو به شبستان بايد

ترسم ندهي راهم در صحن گلستانت
تا تازه بهارت را آسيب خزان آيد

اندوه نمي ماند در عشق فروغي را
هر گه به دل تنگش آن تنگ دهان آيد

از سر ريختن خون فروغي مگذر
چون به ميدان تو در عين رضا مي آيد

در ره عشق پي ناله دل بايد رفت
زان که رهرو به صداي جرسي مي آيد

تو ستم پيشه برآني که بستاني همه عمر
من در انديشه که فريادرسي مي آيد

در گذرگاه تو اي چشم و چراغ همه شهر
دل شهري ز پي ملتمسي مي آيد

گر بدين پسته خندان گذري در شکرستان
پس از اين طوطي خوش لهجه، شکر هيچ نخايد

شادباش ار دهدت وعده ديدار به محشر
در سر وعده اگر وعده ديگر ننمايد

ناصردين شه منصور که در معرکه، تيغش
جان دشمن بستاند، سر اعداد بربايد

تا سر زلف تو در دست من است
مشک چين را به خطا خواهم ديد

رهروي کو که درين باديه از ره نفتاد
پيروي کو که درين معرکه در خون نتپيد

وقتي آسوده ز آمد شد انديشه شديم
که در خانه ببستيم و شکستيم کليد

از تابش رخسار تو يک شهر بر آذر
وز نرگس بيمار تو يک قوم در آزار

شعر از علو طبع فروغي است سربلند
شاعر ز سجده در شه باد سرفراز

کاش برگردي از اين راه که ارباب اميد
در گذرگاه تو حسرت نگرانند هنوز

گر زليخا نيستي پيراهن يوسف مدر
ور نه در بازارها رسواي خاص و عام باش

هيچ غافل از دعاي آن شه خوبان مشو
وز دهانش در عوض آماده دشنام باش

گر فروغي فخر خواهي بر همايون آفتاب
در همايون ظل ظل الله نيک انجام باش

ناصرالدين شاه فرمانده که در هر دفتري
مدح او را ثبت کن شايسته انعام باش

در ميکده خدمت کن بي معرکه سلطان باش
فرمان بر ساقي شو، فرمانده دوران باش

در حلقه مي خواران بي کار نبايد شد
يا خواجه فرمانده يا بنده فرمان باش

خواهي که فلک گردد گرد خم چوگانت
در عرصه ميدانش گوي خم چوگان باش