ديوان فروغي بسطامي

تعيين دل مکن بر خوبان سنگ دل
زيرا که در شکستن دلها معينند

ماهي نديده ام چو تو در چارسوي حسن
خودراي و خودنما، خودآراي خودپسند

يارب چه صورتي تو که در کارگاه چشم
مردم همي خيال تو تصوير مي کنند

در صيدگاه عشق همه زخم کاري است
اول ترحمي که به نخجير مي کنند

ملکي که در تصرف شاهان نيامده
ترکان به يک مشاهده تسخير مي کنند

گر خون محبان خوري از تاب محبت
پاداش عمل در همه باب از تو نخواهند

مردم ز سيه چشم تو در ميکده عشق
مستند به حدي که شراب از تو نخواهند

گرد بيداري نمي گردد کسي در روزگار
کز خمارين چشم او داروي خوابش مي دهند

کي جهان سوختي از عشق جهان سوز اگر
در جهان جلوه آن حسن جهان گير نبود

نازم آن شست کمان کش که به جز پيکانش
خواهشي در دل خون گشته نخجير نبود

حلقه دام نجات است خم طره دوست
واي بر حالت مرغي که در اين دام نبود

منت پيک صبا را نکشيدم در عشق
که ميان من او حاجت پيغام نبود

فتنه در شهر ز هر گوشه نمي شد پيدا
چشم فتان تو گر فتنه ايام نبود

گر نبودي کوه اندوه محبت در ميان
لقمه اي هرگز بقدر اشتهاي من نبود

داني از بهر چه کامم را دهان او نداد
انتها در خواهش بي منتهاي من نبود

از دعا آخر فروغي حاصلم شد مدعا
تا نپنداري اجابت در دعاي من نبود

تا به درها نروي هر سحري کي داني
که دري غير در ميکده بگشاده نبود

واقف از داغ دل لاله نخواهد بودن
هر نهادي که در آن داغ تو بنهاده نبود

آشناي حرمي بوده ام از جذبه عشق
که در آنجا گذر محرم و بيگانه نبود

با وجود غزل شاه فروغي چه کند
زان که در طبع گدا گوهر يک دانه نبود

داني قيامت از چه ندارد سر قيام
در انتظار قامت رعناي او بود

زان شکستم به هم آيينه خودبيني را
که نگاهم همه در آينه روي تو بود

پيش صاحب نظران صورت بر ديوار است
آن که در صورت زيباي تو حيران نشود

تاکسي ذره صفت پاک نگردد در عشق
قابل تربيت مهر درخشان نشود

مهجورم از وصال تو در عين اتصال
محروم آن که محرم اسرار مي شود