ديوان فروغي بسطامي

فرياد که در رهگذر آدم خاکي
بس دانه فشاندند و بسي دام تنيدند

ناله هم در شکن دام تو نتوان که مباد
خط آزادي مرغان گرفتار آرند

خون بها را نبرد نام فروغي در حشر
اگرش بر دم تيغ تو دگر بار آرند

گر تو زيبا صنم از کعبه درآيي در دير
کافران بهر نثارت بت سيمين آرند

دردمندان همه در بستر حسرت مردند
به اميدي که تو را بر سر بالين آرند

مردم به دور نرگس مستش فروغيا
در عين حيرتم که چرا بنگ مي خورند

بر سر خاک شهيدان قدمي نه که مباد
دامن پاک تو در دامن محشر گيرند

خاک صاحب نظران را شود از دولت عشق
گر زماني سر سيمين تو در بر گيرند

آخر از خصمي آن شوخ فروغي ترسم
دادخواهان به تظلم در داور گيرند

تو در حجاب رفته به چندين هزار ناز
من منتظر که دامن خرگاه مي کشند

اين است اگر صعوبت عشق تو، رهروان
در اولين قدم، قدم از راه مي کشند

خبر نمي شوي از سوز ما مگر وقتي
که آه سوختگان در دل تو جا بکند

فروغي از پي آن نازنين غزال برو
که در قلمرو عشقت غزل سرا بکند

شب در ايواني که از جاهش حکايت کرده اند
صبح کيوان فلک تعظيم آن ايوان کند

کو جوادي همچو او کاندر حق بيچارگان
هر چه مقدورش بود در عالم امکان کند

در دست هر کسي نفتد آستين بخت
الا سري که سجده آن آستان کند

گر بدان درگاه عالي گام من خواهد رسيد
سيرگاهش را فلک در زير گام من کند

چشم بيمار تو را نازم که با صاحب دلان
دعوي زورآوري در ناتواني مي کند

من غلام آن نظربازم که با منظور خود
شرح حال خويش را در بي زباني ميکند

عافيت خواهي زمين بوس در مي خانه باش
زان که مي دفع بلاي آسماني مي کند

راهروان صفا از همه دل واقفند
کارکنان خدا در همه جا محرمند

خاطر آزادگان بند کم و بيش نيست
مردم کوته نظر در غم بيش و کمند

آيت پيغمبري داده بتان را خدا
زان که همه در جمال يوسف عيسي دمند

قتل فروغي خوش است زان که همه مهوشان
در سر اين ماجرا کارنماي همند

به طاق آن خم ابرو شکستگي مرساد
که در پناهش پيوسته بي پناهانند