ديوان فروغي بسطامي

خواص باده ز آب حيات بيشتر است
علي الخصوص که در شيشه بيشتر ماند

ستوده خان معير که در ممالک شاه
به مهر او همه جا گنج معتبر ماند

قدم به خاک فروغي نهد پي درمان
به درد عشق جگر خسته اي که در ماند

چو درآيم خم زلف تو به چوگان بازي
اي بسا گوي که در حسرت چوگان ماند

واقف از معني خورشيد ازل داني کيست
آن که در صورت زيباي تو حيران ماند

جز ندامت ثمري عشق ندارد آري
هر که شد در پي اين کار پشيمان ماند

ظل حق ناصردين ماه فلک، شاه زمين
آن که در بزم به خورشيد درخشان ماند

در خور دولت بيدار نگردد هرگز
آن که شب تا سحر از عشق تو بيدار نماند

خسته ام کرد چنان در محبت که طبيب
تا خبردار شد از هستيم آثار نماند

تا صبا دم زده از طره مشک افشانش
مشک خون ناشده در طبله عطار نماند

گردشي ديدم از آن چشم فروغي که مرا
هيچ حاجت به در خانه خمار نماند

سروقدي دلم از طرز خراميدن برد
که مرا در پي او قوت رفتار نماند

گر بت من ز در دير درآيد سرمست
از حرم بانگ برآرند که اسلام نماند

نام نيک ار طلبي گرد خرابات مگرد
که در اين کوچه کسي نيست که بدنام نماند

خلوت خاص تو مخصوص دل خاصان است
خاصه وقتي که در آن رهگذر عام نماند

آن چنان آتش سوداي تو افروخته شد
که دل سوخته ام در طمع خام نماند

ميگساران چنگ تا در گردن مينا زدند
دعوي گردن کشي با چرخ مينا کرده اند

سودها بردند تجاري که در بازار عشق
نقد جان را با متاع بوسه سودا کرده اند

التفاتي نيست خوبان را به حال عاشقان
تا مثال خويش در آيينه پيدا کرده اند

صورتي را کاو ز کف دين فروغي را ربود
معنيش در پرده خاطر مصور کرده اند

مرغ دل در سينه ام امشب فروغي مي تپد
لشکر ترکان مگر قصد شبيخون کرده اند

مستان بزم عشق شرابي نداشتند
در عين بي خودي مي نابي نداشتند

در مکتب محبت آن مه فروغيا
الا کتاب مهر کتابي نداشتند

بر روي کسي بخت گشايد در دولت
کو منظر زيباي تو بيند نظري چند

فرياد که شد از دل سنگين تو نوميد
آهي که در آن بود اميد اثري چند