ديوان فرخي سيستاني

هر چند که از تو بوسه يابم گه بام
در آخر شب مرا هوس آيد کام

گيرم که وصال دوست در خواهم يافت
اين عمرگذشته راکجا دريابم

جستم همه ساله اي پسر کام تو من
خرسند همي بودم در دام تو من

در آرزوي خط تو خوبان سپاه
بر روي همي کشند خطهاي سياه

بخت شماو عز شما هر دو بر فزون
وان مخالفان و بد انديش در نهار

ديوان فروغي بسطامي

کسي از شمع در اين جمع نپرسد آخر
کز چه رو سوخته پروانه بي پروا را

از آن آلوده دامانيم در عشق
که خون دل به دامان است ما را

حديث زلف جانان در ميان است
سخن زان رو پريشان است ما را

در خلوتي که ره نيست پيغمبر صبا را
آن جا که مي رساند پيغامهاي ما را

در پيش ماه رويان سر خط بندگي ده
کاين جا کسي نخوانده ست فرمان پادشا را

در قيمت دهانت نقد روان سپردم
يعني به هيچ دادم جان گران بها را

تا دامن قيامت، از سرو ناله خيزد
گر در چمن چماني آن قامت رسا را

خورشيد اگر نديدي در زير چتر مشکين
بر عارضت نظر کن گيسوي مشک سا را

نخواهد در صف محشر شهيدي خون بهايش را
اگر از آستين آن ساعد سيمين شود پيدا

تو را برهنه در آغوش بايد آوردن
گرفتي از همه عضوت مراد اعضا را

هنوز اهل صفا پرده در ميان دارند
بيار ساقي مجلس مي مصفا را

ز گريه سحري گرد ديده پاک بشوي
که در قدح نگري خنده هاي صهبا را

در هيچ حال خاطر ما از تو جمع نيست
قربان حالتي که پريشان کند تو را

بالاي خود در آينه چشم من ببين
تا با خبر زعالم بالا کنم تو را

مقبول اهل راز نگردد نماز من
گر در نظر نياوردم آن بي نظير را

دلم در عهد آن زلف و بناگوش
مبارک ديد صبح و شام خود را

در آغاز محبت کشته گشتم
بنازم بخت نيک انجام خود را

مرا پيوسته در خون مي کشد پيوسته ابرويي
که نتواند کشيدن هيچ بازويي کمانش را

نشسته خيل غمش در دل شکسته من
درست شد همه کاري از اين شکست مرا

داستان يوسف گم گشته دانستم که چيست
يوسف دل پا در آن چاه زنخدان شد مرا