167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان فرخي سيستاني
وندر ميان باغ خوش اندر گرفته پاي
از سايه علامت واز سايه هماي
گناهم نبوده ست جز بيگنايي
ز خلق جهان روز شب در دعايي
که چون اين بلا را تحمل نمايي
که تو در خور آفرين و ثنايي
تو در سايه رأفت او بپايي
عمودي ز چهل من بخماند چو دوالي
شود هر مژه در چشمش نيشي و نصالي
مهتري کردن و آن مهتري او را گهري
گر تواني به مثل قطره باران شمري
در وقت بدر روي چو بخواهي که بدروي
چون معجز پيمبري و فر خسروي
اين مرتبت نيافت کنون خواجه از نوي
مدح هزار ساله به گفتار پهلوي
در رسم و خوي تو سخن دشمن غوي
زان دل که ترا دادم جاناچه خبرداري
او کوه سپر دارد تو نيزه سپرداري
ازسيم گران داري وززر چو حجر داري
ملک را در جهان هر روز جشني باد و نوروزي
ملک را در جهان هر روز جشني بادو نوروزي
ستاک نسترن گويي بت لاغر ميانستي
ملک را در جهان هر روز جشني بادو نوروزي
ملک را در جهان هر روز جشني بادو نوروزي
ملک را در جهان هر روز جشني باد و نوروزي