ديوان فرخي سيستاني

هر علم را تمام کتابيست در دلش
آري به جاهلي نتوان کرد مهتري

بسيار مانده نيست که بدهد ترا پدر
آن چيز کز جهان توبدان چيز در خوري

در خواب جنگ بيني و از آرزوي جنگ
وين از مبارزي بود و ازدلاوري

تا چون به دشت لاله درخشد بسان شمع
در باغ چون چراغ بتابد گل طري

نگاري چو در چشم خرم بهاري
نگاري چودر گوش خوش داستاني

سوي حجره او شدم دوش ناگه
برون آمداز حجره در پرنياني

بخنديد و تابنده شد سي ستاره
از آن خنده در نيمه نارداني

در من چه کوبي ، ره من چه گيري
چه آرام گيرد دلت تا چناني

تو خواهي که من شاد و خوشنود باشم
به سه بوسه خشک در ماهياني

صد انديشه در دل کن و پيش او رو
زهر يک دهد مر ترا او نشاني

هزاران خزان بگذران در ولايت
بهاري دل افروز با هر خزاني

به کبک ماند در پيش آن هماي جهان
تو ازميانه درون تاز و کبک رابرباي

چو آفتاب فروزان به تخت ملک بمان
چو آسمان فرا پايه در زمانه بپاي

روز عطا هرکفي از آن توابريست
پس تو شب و روز در ميان بخاري

پيش تن دوستان ز رنج پناهي
در جگر دشمنان فروخته ناري

وز که ري در نهاله گاه تو رانند
روز شکار تو صد هزار شکاري

هر کجا در شدم از اول روز
با مي اندر شدم و بر بط و ناي

تامه روزه در آميخت بدوي
آنهمه رسم نکو ماند به جاي

با چنين ماه چنين جشن بود
همچو در مزکت آدينه سراي

هر چه ناکرده بمانده ست ترا
در بر او کن و اورافرماي

جوشن خويش در او پوش و مپوش
تو برو بازوي خوبان فرساي

سپهبدي که چو خدمتگران به درگه اوست
جمال ملک در آن طلعت جهان آراي

نه آب ديدم بر روي سروران حشم
نه رنگ ديدم در روي لعبتان سراي

در سرايش پر خسروان و محتشمان
چو جان و دل همه آنجا بخدمتش برپاي

باغي چنان که بر در او بگذري اگر
ازهر گلي ندا همي آيد که اندرآي