ديوان فرخي سيستاني

لاجرم بر در ايوان ملک مدح و ثناست
پيش ازين بود شبانرزي فرياد و فغان

اي دل سوخته به آتش عشق
مرمرا باز در بلا مفکن

چه چيزست مهر تو در هر دلي
که شيرين تر از زر بود وز وطن

گفتم در آن دو زلف شکن بيش يا گره
گفتايکي همه گره است و يکي شکن

گفتم چه چيز باشد زلفت در آن رخت
گفتا يکي پرند سياه و يکي پرن

سواري بلند اسب را ره کند
سنان تو در اليه کرگدن

ز عدل و ز انصاف تو در جهان
نينديشد از شير شرزه شدن

ديده پيوسته در سراي پدر
ز ايران را و شاعران برخوان

مرا بديد و به مژگان فرو کشيد ابرو
ز بيم در تن من زلزله گرفت روان

هر آينه که سخن در ستايش مردم
چنان نيايد کاندر ستايش رحمان

هر آينه چو دعا در صلاح خلق بود
اجابتش را اميد باشد از يزدان

چون دلبري اندر عقيقين و شاخ
چون لعبتي در بسدين پيرهن

پرورده اندر دامن مملکت
پستان دولت روز و شب در دهن

سختم شگفت آيد که تا چون شده ست
چندان فضايل جمع در يک بدن

ماهي به کش در کش چو سيمين ستون
جامي به کف برنه چو زرين لگن

تازان چون کبک دري برکمر
يازان چون سرو سهي در چمن

در خور آن فضل که خواهي ترا
دولت و اقبال دهد ذوالمنن

بر در خانه تو بود روز وشب
از ادبا و شعرا انجمن

صاحب در خواب همانا نديد
آنچه تو خواهي ديد از خويشتن

چونان که گر خواهي در باديه
سازي از و ژرف چهي را رسن

در دل کردم که چو بهتر شوم
شعر به رش گويم و معني به من

نه همانا که هميشه ملکي خواهد کرد
آنچه او کرد ز مردي به در ترکستان

گر چه در موکب او رايت سالاري نيست
آلت و عدت آن داد مراو را سلطان

رايت از بهر نشان بايد و در موکب او
بيست چيزست به از رايت منصور نشان

خواجه در مجلس بر تخت نشسته برشاه
ديگران زير، کنون مرتبت خواجه بدان