ديوان فرخي سيستاني

جنگجويي که چو او روي سوي جنگ نهد
استخوان آب شود در تن شيران ژيان

لشکري را بجهاند بجهان در فکند
هر خدنگي که فرو جست مر او را ز کمان

در سکاليدن آن باشي دايم که کني
کار ويران شده خلق جهان آبادان

جاودان شاد زي اي در خور شاهي ومهي
مگذر از عيش وبشادي و بخوشي گذران

مکين دولت و در مرتبت گرفته مکان
ملک نژاده و اندر مکان ملک مکين

بيننده که در جنگ ترابيند با خصم
پندارد تو خسروي و خصم تو شيرين

از خلعت تو مدح سرايان تو اي شاه
در خانه همه روزه همه بندندآذين

تاچون ز در باغ درآيد مه نيسان
از ديدن او تازه شود روي بساتين

تا بر گرفت قافله از باغ عندليب
زاغ سيه بباغ در آورد کاروان

باد خزان از آب کند تخته بلور
ديباي زربفت در آرد ز پرنيان

در زير شاخه هاي درختان ميان باغ
دينار توده توده کند پيش باغبان

در هستي خداي گروهي گمان کنند
وندر سخاوت تو نکرده ست کس گمان

بس کس که در زمين ملکا خانمان نداشت
از خدمت خجسته تو شد به خانمان

گرجان کشته گرد کشنده کند طواف
بس جان که در طواف بود گرد آستان

تا نرگس شکفته نمايد ترا بچشم
چون شش ستاره گرد مه ومه در آن ميان

خزان بدست مه مهر در نوشت از باغ
بساط ششتري و هفت رنگ شاد روان

دشمن از شمشير او ايمن نباشد ور بود
در حصاري گرد او از ژرف دريا پارگين

لطيفه ييست در آن لب چنانکه نتوان گفت
اگر دلم دهدي خلق را نمايم آن

وگر نه در همه عالم کسي نماند که او
گذشت خواهد ازين طاعت و ازين فرمان

زپاي تا سر در آهن زدوده چو تيغ
گرفته تيغ بدست و دودست شسته زجان

صاحب سيد باز آمد و برگاه نشست
وآسمان بر در او بست رهي وارميان

من يقين دارم کاين عهد بسرخواهد برد
صاحب سيد را نيز در اين نيست گمان

چند گاهيست که در آرزوي روي تو بود
صدر ديوان وبزرگان خراسان همگان

بر در خانه تو از فزع هيبت تو
شير چنگ افکند و پيل دژآگه دندان

تا همي خاک بپايد تو درين ملک بپاي
تاهمي چرخ بماند تو در ين خانه بمان